Met e-bike van Berlijn naar Wenen (2018)

29 mei tot 18 juni

Jan Herling

Inleiding

Het plan is om van Berlijn naar Praag te fietsen o.a. via de Spree Fahrradweg, vervolgens van Praag naar Wenen via de Greenway en dan langs de Donau Radweg naar Regensburg. Vervolgens fiets ik door naar de Eifel in Duitsland. De planning voor de reis naar Berlijn is als volgt:

-Op een elektrische fiets om 8.30 uur van Baarn naar NS station Amersfoort
-Intercity Amsterdam-Berlijn vertrek Amersfoort 9.45 uur
-Aankomst in Berlijn-Ostbahnhof om 16.00 uur ’s middags

Vervolgens:

De fietsttocht gaat van Berlijn via de Spree Radweg naar Zittau. Van Zittau naar Liberec in Tsjechië.
Met de trein van Liberec naar Praag en vervolgens fietsend naar het dorpje Nahoruby alwaar ik fietsvriend Harrie van Nugteren ontmoet.
Wij gaan samen de Greenway naar Wenen fietsen en vervolgens de Donau Radweg richting Regensburg.

Naast deze fotopresentatie zijn er nog drie Youtube filmpjes beschikbaar.

Dinsdag 29 mei, Baarn-Gross Köris (62 km)

Het moment van vertrek nadert, de fiets is een Gazelle Vento

De vijver ziet er welvarend uit met een overvloed aan waterlelies

Op dinsdag 29 mei vertrek ik omstreeks 8.30 uur van huis. Ik gebruik de elektrische fiets van Hanneke. Zoals gebruikelijk heb ik maar weinig bagage nodig. Eten en drinken voor twee dagen, wat kleding en in de stuurtas paperassen, geld en tablet. Voorts natuurlijk het osmand navigatiesysteem op een smartphone op het stuur. Bij de treinreiswinkel heb ik een trein+fietskaartje gekocht, die me om 15.00 uur in Berlijn moet laten arriveren. Dan moet ik de trein van 9.36 uur van Amersfoort naar Berlijn hebben. Ik kom nog net in Baarn Harrie V en Siedske tegen bij de Speenkruidhof. Ik ben ruim op tijd in Amersfoort en verder gaat alles prima. Ik spreek een fietser die vanochtend nog zijn fiets op de trein uit Leeuwarden heeft meegenomen. Latere navraag heeft me geleerd dat het verbod op fietsen in het spitsuur niet geldt voor reizigers met een internationaal fietskaartje. Er is ruimte voor 16 fietsen in de wagon. Na Hannover wordt het heel druk met fietsers, zodat er een volle bezetting in de fietswagon ontstaat.

Links de fietswagon in Amersfoort, rechts in Duitsland

Defecte Klimaanlage, het was inderdaad wel erg warm

Ontruimde coupé in de trein van Amsterdam naar Berlijn

Onderweg blijkt er een technisch probleem met mijn rijtuig. Een defecte “Klimaanlage” zorgt er voor dat een groot aantal passagiers in een ander rijtuig moet worden ondergebracht.

Berlijn omstreeks 15.30 uur, het Ostbahnhof

Berlijn, plein voor het Ostbahnhof

Op weg naar het zuiden door Berlijn

Ik rijd nog een stuk mee met de trein die van Hauptbahnhof nog wat verder gaat naar Ostbahnhof. Om 15.30 uur ben ik op het Ostbahnhof. Daar begint mijn fietsavontuur.  Ik fiets een stuk met de osmandnavigatie waar ik een stukje route in heb gemaakt vanaf het Ostbahnhof naar de Taborstrasse. Deze straat leek me een geschikt punt om ver van het centrum mijn route verder te bepalen. Het fietsen in Berlijn is bepaald onaangenaam. Berlijn is een wirwar van wegen, auto’s, fietsen, veel lawaai, wegopbrekingen, verkeerslichten en veel drukte. Er wordt redelijk veel gefietst, er zijn soms ook wel fietsstroken, maar vrijliggende fietspaden zijn schaars. Er moet veel gemanoevreerd worden rond oversteekplaatsen, verkeerslichten en omleidingen.

Woningen in de Taborstrasse
 

Kerkgebouw in de Taborstrasse

Pas na 40 km kom ik buiten Berlijn terecht. Op verschillende punten ben ik verkeerd gereden. Osmand deed heel vreemd en gaf me vaak foutieve aanwijzingen. Zelfs het richtingpijltje op het scherm deed het niet goed. Naviki gaf ook geen oplossing omdat dit weer een heel andere route aangaf. Dus dit was behoorlijk irritant en tijdrovend.

Aankomst bij hotel Seeschlösschen

Steak met friet en sla in hotel Seeschlösschen

Buiten Berlijn is het prettig fietsen door een licht glooiend landschap, veelal over vrijliggende fietspaden langs Bundesstrassen en kleinere goed ge-asfalteerde weggetjes door een landschap met akkers, bossages en meertjes.

Om 19.15 uur kom ik bij hotel Seeschlösschen in Gross Köris aan. Er zitten veel mensen buiten op het terras. Na inchecken ga ik ook maar eens op het terras uitrusten. Ik heb 62 km gefietst en ben moe en dorstig. Na twee bier en een weizenbier kom ik weer wat bij. Mijn maaltijd bestaat uit frites met sla en een vleessaus, wat er niet geweldig culinair uit ziet, maar de combinatie van dorst, honger en vermoeidheid doet wonderen. Ik heb ook veel vocht nodig. Ik raak in gesprek met een groep Nederlandse ex-militairen op excursie naar diverse gedenkplaatsen van de tweede wereldoorlog in Berlijn. Na wat gegeten te hebben mag ik met hen een presentatie in een aparte zaal bijwonen. Ik leer van hen o.a. dat de Siegesäule oorspronkelijk ergens anders stond en dat de onderkant versierd is met de lopen van kanonnen

De fiets heeft het uitstekend gedaan. Vanwege de beperkte afstand die ik vanmiddag slechts hoefde te fietsen kon ik veel de tourstand gebruiken. Met voldoende acculading  kun je in de heuvels met veel ondersteuning snel omhoog en met een hogere snelheid dan 25 km weer omlaag, dus dat gaat dan wel snel. Dat gaat dan sneller dan op vlak terrein, omdat je dan nooit boven de 25 km/uur uitkomt.

Hotelkamer in hotel Seeschlösschen

Mooie en rustige plek, huisjes bij het hotel

Het ontbijt in hotel Seeschlöschen

’s Ochtends vroeg een heerlijke rust bij het meer

Woensdag 30 mei, Gross Köris-Willmersdorf (115 km)

Ik heb goed geslapen in een huisje op het terrein van het hotel. Er waren geen andere gasten, dus ik had een enorm terrein privé. De kamer was prima en de fiets heeft buiten naast het huisje gestaan. Ik heb vroeg ontbeten, net voordat de excursiegroep bij het buffet kwam. Groepen zijn soms wel vervelend omdat je dan in een rij voor het buffet komt te staan. Ik kijk nog wat rond op het terrein en maak wat foto’s bij het spiegelgladde water van de Zemminsee. Er heerst een prachtige sfeer, ook door de loslopende fazanten en de vele zingende vogels.

Ik heb wel wat last van pijn in de bil dus trek ik mijn zeembroek vandaag aan. De route naar Cottbus kan lang of kort gekozen worden. Ik kies voor de lange route omdat die me een stuk mooier lijkt. Er wordt voor vandaag geen regen verwacht. Ik ben benieuwd hoe het landschap met zijn kleine weggetjes en meren er uit zal gaan zien. Voorts moet ik er aan denken om voldoende water, melk en sap te drinken. De verwachting is een tocht van meer dan 100 km, het wordt prachtig weer, dus ik heb er zin in.

Ik verlaat het hotel via de Berlinerstrasse en mis wat later een afslag van de Chausseestrasse. Hierdoor kom ik te noordelijk uit en kom op de kruising met de 179 tercht. Die kruising is afgezet vanwege belijningswerk op het asfalt. Ik rijd er echter doorheen en beschadig de zojuist aangebrachte belijning, krijg verf op mijn band en er ontstaan witte strepen op het asfalt. De wegwerkers staan mij nog vloekend na te roepen, maar het onheil is al geschied. Het zal nog wel enkele jaren te zien zijn, dat ik hier ben langs gekomen. Ik moet nu wel over een slechte weg door het bos en later over een bospaadje omhoog. Om de fiets niet te veel te belasten doe ik dat lopend.

Een slecht begaanbaar bospad, richting Hermsdorf

Dit gaat hortend en stotend omhoog, dus ga ik een uur lang lopen

Toch wel weer prettig om een stuk te kunnen wandelen

Aan het eind van het bospad, na 3 km lopen, stuit ik op een prachtig,  ge-asfaleerd weggetje van wel 5 km door het Neuendorfer Wald naar Neuendorf am See

Neuendorf am See

Richtingaanwijzer in Neuenburg am See

Verder gaat het naar Gross Wasserburg. Op een recreatiebankje aan de overgang Randkanal / Wasserburger Spree ga ik wat eten en haal ik water op de naastgelegen camping. Het is daarna wat lastig om de weg te vinden. Ik kom op een mul pad terecht in een bosachtig gebied, waar nauwelijks over gefietst kan worden. In Krausnick een scherpe bocht naar links om op de 421 terecht te komen. Daarna kom ik in Schlepzig aan.

Wasserburger Spree

De verdere route is zeer afwisselend met bossen, meren, rivieren, bruggetjes, kanovaarten, mooie vogelgeluiden. Een prachtig gebied, dat ook nog wel herinnert aan de tijd dat deze omgeving lang onderdeel is geweest van de communistische DDR. Dus veel slechte fietspaden, grit, bosgrond en zelfs de beruchte Oostduitse betonplaten. Soms steile bruggetjes en planken paden door moerassig gebied. Kortom een geweldige ervaring waar ik nog wel voor terug wil komen.

Schlepzig

Fietspad volgens voormalige DDR constructie

Van Schlepzig naar Lübben, links meren, rechts de Spree

Heerlijk fietsen tussen Schlepzig en Lübben

Vingerhoedskruid langs ongebruikte spoorbaan bij Hartmannsdorf

Bruggetje over de Roter Nil in Lübben

Tussen Lübben en Lübbenau, langs de Nordumfluter

Nog 8 km naar Lübbenau, het is prachtig weer met veel zon

Bij een kruising rechtsaf staat nog een oud en nu ongebruikt DDR-achtig electriciteitshuisje en ik ga door door naar Lübbenau. Het is een mooi stadje met enkele terrassen in het centrum. Ik vraag aan een vrouw de weg naar een supermarkt en ik kom bij de Netto terecht vlak bij het station. Het lukt allemaal prima om flink wat melk en sinas in te slaan.

Binnenkomst Lübbenau

Lübbenau richting centrum

Het is erg zonnig en warm. Ik vervolg mijn route richting Leipe. Hier merk je toch wel veel van toerisme. Er zijn campings en er wordt veel gekanoëd. Over een prachtig, onder laag geboomte verscholen fietspad gaat het oostwaarts. Veel zomerhuizen, riviertjes en kanalen. Ik zit hier vlak bij de Poolse grens, hetgeen goed te merken is aan de Poolse alternatieve plaatsaanduidingen. Het weer begint plotseling te betrekken en er is zelfs onweer in het vooruitzicht, met af en toe wat bliksemflitsen. Na Leipe wordt het landschap weer open en komen er akkers in beeld. Het is een mooie slingerende route, waar osmand me prima mee helpt. De weg is nat van de regen, maar de regen is hier kennelijk net voor mijn aankomst gevallen.

Bismarckdenkmal bij Burg

Na het plaatsje Burg kom ik langs een Bismarckmonument, maak een foto en ga richting een bekend kanaal, de Nordumfluter, die ik al eerder heb gezien. Daar aangekomen blijkt helaas dat de brug wegens herstelwerkzaamheden niet gebruikt kan worden. Na wat heen en weer gefiets kom ik tot de conclusie dat ik dan maar de kortste weg naar het hotel moet nemen. Dit kan osmand mooi bepalen. Het is vanwege de afgesloten brug echter wel een omweg want ik moet nu eerst een stuk naar het zuiden. Ik heb geboekt bij hotel Willmersdorfer Hof bij het plaatsje Maus. Het is een saaie, vervelende route door open gebied en saaie dorpjes. Ik moet er echter wel bij zeggen dat dit ook komt door het vochtige weer en de bewolking, waardoor de sfeer gelijk minder aangenaam is. Om bij het hotel te komen moet ik vlak bij Cottbus weer een stuk naar het noorden.

Afgesloten brug voor Schmogrow aan de Nordumflutter

Kamer in hotel Willmersdorfer Hof

Bij het hotel is een berging waar ik mijn fiets kan stallen. Ik eet vanavond brood en doe het ook maar eens zonder bier. Ik heb vandaag 115 km gefietst en ben wel wat moe geworden. De fiets doet het prima. Het is bij vooraf besproken hotels goed mogelijk om de accu zo goed mogelijk te gebruiken. Je begint de dag in de eco-stand en gaat dan na enkele kilometers omschakelen naar de tour-stand. De fiets geeft dan aan of je de bestemming qua kilometers nog kunt halen. Als dit niet mogelijk blijkt, moet je weer terug naar de eco-stand.

Het was vandaag een prachtige dag, het is boeiend om te ervaren hoeveel ik al heb gezien in slechts anderhalve dag. Morgen wordt het de derde dag (donderdag), er is weer veel zon en er is een afstand van 106 km te overbruggen. Het ontbijt is morgen pas vanaf 8.00 uur. Vrijdag, zaterdag, zondag wordt wel wat regen verwacht, we zullen zien.

 

Donderdag 31 mei, Willmersdorf-Bautzen (114 km)

Hotel Willmersdorfer Hof

Vandaag ben ik om 8.45 uur vertrokken. Vrij laat, maar het ontbijt kon pas vanaf 8.00 uur worden genoten. Ik had er geen rekening mee gehouden dat de kamer excl. ontbijt was, dus moest ik nog € 9,- extra betalen.

Bijzondere bomen, niet lang na het verlaten van Willmersdorf

Het liep vanochtend behoorlijk uit de hand met verkeerd fietsen. In Cottbus ben ik door het Volkspark gegaan en heb in die buurt vele kilometers verkeerd gereden. Een heel kort verbindingsstukje tussen 2 paden had ik over het hoofd gezien. Ik kwam zelfs terecht in Branitz en maakte een rondje Branitzer See. Dit kostte me veel extra kilometers en veel tijd. Daarom heb ik aan het eind van de dag een verkorte route gekozen die tot Bauzen 12 km korter was. Vlak na Cottbus ging de route onder een versterkte spoorbrug door. Het werd toen ook heuvelachtiger en dat gaf al gelijk een goede indicatie dat de tourstand dan wel wenselijk is, maar tevens de actieradius behoorlijk verkleint. Tot Spremberg gaat de route langs meren, rivieren en kanalen.

Spreebrücke onder Cottbus

Bloemenakker voor het dorpje Gross Ossnig

Richtingaanwijzer tussen Bühlow en Sellessen

Er komen mooie paden, met zomerhuisjes er langs. Opvallend dat, kijkend naar het meer, deze huizen niet duidelijk zichtbaar zijn, zodat deze meren onaangetast lijken. In Spremberg-Grodka koop ik melk en sap en ga ik aan de Spree op een bankje het middagmaal gebruiken. Dit bestaat zoals gebruikelijk uit brood, worst, kaas, chocolade en veel melk.

Marktdag in Spremberg op donderdag

Picknick langs de Spree in Spremberg

#trabant

De route gaat op een gegeven moment over een fietspad langs de Bundesstrasse 156. In deze omgeving grote terreinen van de Duitse Bundeswehr. Ik kan deze niet al te lang volgen omdat ik dan te veel oostwaarts uitkom. Na veel gezoek en heen en weer fietsen in heel warm weer wordt ik gedwongen om langs een militair terrein te fietsen en kom ik uiteindelijk via Boxberg in Drehna-Tranje terecht.

Fietspad na Spremberg

Beekje parallel aan de Hauptspree bij Döschko-Daski

Brug over de Hauptspree bij Döschko-Daski

In Drehna-Tranje besluit ik om een verkorte route te nemen over een smal en ruig pad dat tussen meren door loopt. Deze verkorte route naar Bautzen is echter een slecht idee. Het pad zit vol met gaten is erg hobbelig en is niet goed te fietsen. Je kunt ook niet om je heen kijken en tot overmaat van ramp kom ik voor een praktisch onneembare blokkade op het pad bestaande uit een grote boomstronk en gebladerte. Terug gaan over hetzelfde pad na 2 kilometer geploeter is een vreselijke gedachte. Aan de rechterkant door het bos zit het helemaal dicht en aan de linkerkant zie ik nog wel wat gaatjes. Met optillen van het achterwiel ben ik toch maar door deze bush-bush gegaan. Na een kwartier ben ik toch weer op het ellendige pad en nog wat later is er weer een asfaltweggetje. Bij een klein kerkhof langs de weg ga ik de fiets inspecteren. Ik raak daar in gesprek met twee mannen die groenonderhoud doen. Ze hebben een Trabant en zijn bereid om wat foto’s van me bij de Trabant te maken. Achteraf kan ik constateren dat dit hele gebied bestaat uit hoofdzakelijk plassen en meren. Als ik eenvoudigweg op het fietspad langs de 156 was gebleven was ik ook uitgekomen waar ik nu ben, maar dan zonder problemen. Uiteindelijk kom ik om 17.30 uur Spree Penzion in Bautzen aan.

Een goed onderhouden Trabant bij Sdier
Bautzen is tegen een heuvel gebouwd

Spree-Penzion in Bautzen

Ontbijttafel in Spree-Penzion

Doorkijk vanaf het terrein van Spree-Penzion

Het hotel is wat lastig te vinden omdat een deel van de stad hoog is gebouwd en het hotel juist laag ligt. Ik moet maar net het goede weggetje zien te vinden dat laag blijft. Buiten op het terras is het goed vertoeven met twee grote glazen bier. De route vandaag was niet zo afwisselend als gisteren. Vanaf Spremberg was het saai en de gpx-track kwam  soms niet overeen met wat de routebordjes aangaven. Ik ben ook te veel verdwaald, waardoor ik toch weer op 120 km ben uitgekomen. Dat moet morgen maar eens minder worden. Er is ook regen voorspeld voor de komende dagen.

Vrijdag 1 juni, Bautzen-Liberec (103 km)

Ik vertrek vanochtend vroeg uit Bautzen. Ik heb 80 km gepland, dus het zal wat rustiger moeten worden dan de voorgaande dagen. Vlak na vertrek uit Bautzen moet ik een heel vervelend stuk langs een zeer drukke weg fietsen, de 96. Dus word ik omgeven door auto’s en lawaai. Onderweg zijn er ook nog eens veel opbrekingen en wegwerkzaamheden. Pas in Eulowitz kan ik op een prettiger weg gaan fietsen. Een mooi traject waar ik eindelijk de Spree eens duidelijk in beeld heb, want dat is niet vaak het geval geweest. Wel weer langs een drukke weg de S116 totdat ik in Kirschau aankom. Hier wil ik de Spree oversteken, maar dat gaat niet omdat de brug in onderhoud is. Iets verderop lukt dat wel en ik ben daarna vrij snel in Schirgiswalde. Ik ben nu in het grensgebied van Duitsland en Tsjechië dat met Sohland wordt aangeduid.

Oud spoorwegviaduct over de Spree tussen Eulowitz en Rodewitz

Niet te gebruiken brug over de Spree in Kirschau

Schirgiswalde

Schirgiswalde

De Spree in Schirgiswalde

Brug over de Spree in Schirgiswalde

De Himmelsbrücke voor Sohland an der Spree

Schloss Hainewalde in Hainewalde

Vanaf Sohland an der Spree fiets ik over smalle weggetjes door kleine dorpjes met soms korte steile stukken. Soms ligt de Tsjechische grens maar een paar meter van de weg naar het zuiden. Ik blijf voorlopig echter nog in Duitsland de Spreeroute volgen. De Spreeroute moet ik uiteindelijk in Neugersdorf verlaten, want deze route gaat door richting Eibau, waar de Spree ontspringt, terwijl ik naar Zittau moet gaan, op weg naar Liberec in Tsjechië. Ik ga lunchen aan de rand van een voetbalveld. Het verlaten van de Spreeroute en het oppikken van de door osmand berekende route naar Liberec gaat slecht. Vermoedelijk omdat ik begin en eindpunt niet had laten samenvallen. Het eerste stuk is 43 km en het tweede 61 km. Rampzalig is de door osmand berekende route aan het begin. Dit gaat over een hobbelig tractortrace tussen de graanvelden. Ik weet dat het in de namiddag gaat regenen, maar dan ben ik al in Liberec, althans dat is de planning.

De grensovergang tussen Duitsland en Polen

Op weg naar Liberec kom ik bij de grensovergang Duitsland-Polen Ik fiets over een lengte van een paar kilometer door Polen en kom dan in Tsjechië. De lucht begint betrekken en ik kom nu dan toch eindelijk in een enorm onweer terecht. Ik kan me niet goed oriënteren en kom na het dorpje Hradek nad Nisou bijna op autoweg 35 terecht. Ik moet dus weer omkeren en na wat navragen kom ik weer op de goede route terecht. Helaas stuurt osmand me een berg op, die ik eigenlijk helemaal niet hoef te nemen. Er komt geen einde aan de klim naar boven en het is heel erg als blijkt dat de weg boven doodloopt. Na al deze inspanningen weer terug gaan is geen optie, dus ik besluit langs de berghelling, lopend naar beneden te gaan, op het gevoel af richting zuidoosten. Het is overal een vochtige en soms natte toestand. Als ik uit het bos kom zie ik in de verte een boerderij, dus daar moet ook een weg zijn. Met veel inspanning en zweet kom ik bij de boerderij waar een enorm verwaarloosd terrein ligt met loslopende geiten, kippen, eenden en schapen.

Het is er een vreselijke bende. Overal ligt troep, autowrakken, houtstapels, plastic emmers, hutjes op afbraak, modder, kortom een vulnisbelt. Met moeite kom ik door twee hekken die van ellende al uit elkaar vallen. Met de fiets langs het huis ga ik op zoek naar de aansluiting op de weg. Ditmaal staat daar een stevig hek met hangslot waar ik met geen mogelijkheid doorheen of langs kan. Ik zoek nog naar een andere uitgangsmogelijkheid, langs een vijvertje met eenden waar ik bijna in val, maar ik kom in een ondoordringbaar gebied met hoog gras, struiken en bomen terecht. Ik begin te hijgen, krijg honger en denk niet meer terug te kunnen. Ik zit letterlijk in een fuik.  Ik kan alleen nog maar teruggaan en de fiets weer door de rotzooi en de hekjes de heuvel op duwen. Ik heb me zelden zo ellendig gevoeld, ja ooit met wintersport toen het hoog, buiten de piste, begon te schemeren en ik geen lift of piste kon vinden. Lichtelijk aangeslagen doemt nu het vooruitzicht bij me op dat ik hier niet meer uit kan komen. Ik heb weinig eten bij me, het is koud en vochtig. De nacht op de heuvel doorbrengen moet vreselijk zijn, dus er zit niets anders op dan toch met vereende krachten weer een stuk de heuvel op te gaan. Er ligt nog een andere boerderij waar ik het kan proberen. Dat lukt gelukkig wel, want deze boerderij geeft wel toegang tot het weggetje.

De boerderij  die me niet naar de bewoonde wereld helpt

Een grotere bende dan dit heb ik nog nooit gezien

Wat een ongelooflijke bende

Ik moet weer terug omdat ik de weg niet kan bereiken

Op het weggetje pak ik de regenkleding in en ga via heel steile weggetjes richting Liberec. Het is inmiddels 17.45 uur en ik heb nog een acculading voor 10 km in de tourstand. Dus nu maar alles in de ecostand en soms weer lopen. Met vreselijk druk verkeer ga ik op zoek naar het hotel. Liberec heeft een mooi centraal plein met een neogotisch raadhuis, maar het hotel vinden valt niet mee. Toch ben ik weer optimistisch nu ik weer in de bewoonde wereld ben. Een vriendelijke man helpt mij om het hotel te vinden. Het ligt vlak bij het plein.

Ik neem een lekkere douche en ga goed eten met koud bier, dus ik ben weer aan het herstellen. Wat een eenvoudig tochtje van 80 km had moeten zijn werd een vreselijk avontuur, deels te wijten aan de slechte navigatie van osmand. Al kan het ook zijn dat ik osmand niet heb ingesteld op “vermijd onverharde wegen”. Achteraf had ik heel eenvoudig om de heuvel heen kunnen fietsen.

Toch weer een bed voor de komende nacht en een plek om mijn kleding te drogen
 

Zaterdag 2 juni, Liberec-Praag (147 km)

Het neogotische raadhuis in Liberec

Het centrale plein in Liberec (let op de positie van de lantaarnpaal t.o.v achtergrond)

Hotel Radnice in Liberec

Centraal busstation in Liberec

Met wat logisch nadenken en vragen kom ik uiteindelijk op het goede perron

Na de bijna traumatische ervaring van vrijdag ben ik na betaling van het prettige hotel Radnice op zaterdag 2 juni naar het station van Liberec gefietst. Er blijkt een snelle snelle treinverbinding naar Praag te zijn om 12.02 uur, met een overstap. Ik heb dus alle tijd om nog wat door de stad te fietsen, eten te kopen en wat foto’s te maken. Het treinkaartje kost 201 Kronen, maar ik heb geen losse kroon. De lokettiste kan niet wisselen, maar een vrouw achter me geeft me een een kroon. Ik heb bij de lokettiste wel op mijn fiets gewezen om aan te geven dat die ook mee moet, maar achteraf zal blijken dat ik geen fietskaartje heb gekocht. De Tsjechische borden op de perrons kan ik niet lezen, waardoor ik veel heen en weer moet lopen en veel moet vragen om uiteindelijk toch op het goede perron te komen. Nu blijkt ook dat de fiets wel erg lang is, want hij past niet in de liften op het station. Dus veel gedoe met bagage op- en afladen en de trappen gebruiken. Gelukkig zit ik wel erg ruim in de tijd. De treinen hebben hele hoge instappen zodat het ook nog lastig is om de fiets in en uit de trein te krijgen. De overstap is in Turnov, de conductrice maakt een foto van me en het is prachtig weer. Deze dag kan niet meer kapot.

Het landschap na Liberec ziet er nogal woest uit, dus de beslissing om dit niet te fietsen is prima. In Turnov is er weer een ruime overstaptijd. Er is nu een andere conducteur en deze ziet dat ik niet voor de fiets heb betaald. Nou ja, dat is ook voor 50 kronen (2 Euro) weer opgelost. Ook moet ik de fiets wel in de beugel ophangen in plaats van laten staan. Weer zie ik wat een lange fiets het eigenlijk is.

De conductrice die alleen Tsjechisch spreekt maakt een foto van me

Zo ziet mijn stuurtas er uit (het horloge verlies ik een paar dagen later)

Fietsophangsysteem in resp. de trein van Liberec naar Turnov en van Turnov naar Praag

Overstappen op station Turnov

Centraalstation in Praag

De aankomst in Praag is indrukwekkend op een groot en modern hoofdstation. Het heet Praha hlavni nadrazi, hetgeen letterlijk vertaald betekent: Praag hoofd station. Ik ga nog even kijken op het Wenceslasplein en ga dan door naar hotel Machova. Osmand weet me er probleemloos naar heen te dirigeren.

Het bekende Wenceslasplain in Praag en christenen met een blijde boodschap

Hotel Machova

Zondag 3 juni, Praag-Nahoruby (73 km)

Een eenvoudig ontbijt in een eenvoudig hotel, maar wel met een buffetkeuze

Zondagochtend vroeg begeef ik me door een zeer rustig Praag naar het zuiden

Onderweg langs de Stirin golfclub

Na een goed ontbijt pak ik mijn fiets weer die ik ergens moeilijk in een gangetje in het hotel heb geparkeerd. De receptionist is nogal nors, maar dat kan zijn zondagochtendhumeur zijn. Door een zeer rustig Praag zoek ik mijn weg naar het zuiden van de stad. Er heerst een gemoedelijke sfeer met voornamelijk mensen die de hond uitlaten. Ik ga op weg naar Nahoruby waar ik Harrie van Nugteren zal ontmoeten, een man die ik nog nooit ontmoet heb. Over rustige weggetjes hoef ik me niet erg in te spannen. Vanacht zal ik in Nahoruby overnachten en de dagafstand is slechts 73 km. Ik ben omstreeks het middaguur in Nahoruby en ga een biertje drinken op het terras van Thomas, de plaatselijke caféhouder.  Via de wifi van Thomas kan ik een whatsapp sturen naar Harrie. Hij is aan het eten, maar zal over een half uur komen.

Bloemen en wielrenners op een rustige zondagochtend

Kapelletje in Neveklov

Vijver in Nahoruby, links is net de busparkeerplaats te zien

Het dorpscafé van Tomas

Jan, Harrie en Tomas aan het bier, o zo gezellig in Nahoruby

Als Harrie is ge-arriveerd drinken we nog een biertje. Tomas is een gezellige man, zijn vrouw (maar het kan ook zijn dochter geweest zijn, maakt van ons een foto. Na verloop van een uur vertrekken Harrie en ik op de fiets naar het zomerhuis van Harrie in Policany. Nahoruby maakt deel uit van de gemeente Policany. Het zomerhuis ligt tegen een steile heuvel. Er is geen plaats voor de fietsen, maar die kunnen we bij een hoger gelegen huisje van een buurvrouw kwijt. Voorts valt onmiddellijk op hoe primitief alles hier is. Er is geen stromend water, geen riolering, geen telefoon, geen wifi. Er is wel electriciteit. Harrie heeft zelf nog wat primitief opbouw-elektra aangelegd. Ik vraag me af of ik niet beter een kamer bij Tomas had kunnen nemen, want dit bevalt me totaal niet. Zelfs het toilet dat buiten in een soort hokje staat, functioneert niet. Pleepapier moet in een bakje gedaan worden en handen wassen kan ook niet. Gelukkig heb ik momenteel een goede stoelgang, maar als die wat moeilijk zou zijn, wordt het een smerige bende. De vrouw van Harrie heet Dasa (spreek uit Dasja) en heet me hartelijk welkom. Er staan twee grote watervaten in de gang met grote pollepels. Er is water om te drinken en er is afwas- en douchewater. De douche bestaat uit een buiten opgehangen waterzak die door de zon wordt opgewarmd. Harrie biedt me aan om te gaan douchen. Ik heb er niet zo’n behoefte aan, maar ben toch wel benieuwd hoe dat gaat onder een waterzak. Even later sta ik spiernaakt onder de balustrade te douchen. Ik vraag Harrie om een foto van me te maken terwijl ik onder de douche sta. Later als ik weer thuis ben, wis ik deze foto want een naakt mannenlichaam weet me niet te charmeren, kennelijk zelfs dat van mezelf ook niet. Na het avondeten, bestaande uit soep, brood en sla wordt het bedtijd. Harrie en Dasa slapen in een nis van het huis met twee eenpersoonsbedden. Zelf heb ik een kamer voor mezelf met een stapelbed.

Dit is het toilet van Harrie’s zomerhuis in Nahoruby

Een stuk grond met bloemen en groente, beschermd tegen herten

Mijn kamer met stapelbed. Er is licht en elektra

Maandagochtend is Harrie aan het inpakken

Dasa, de Tsjechische echtgenote van Harrie

Maandag 4 juni, Policany-Jizna (100 km)

Ochtend van vertrek, zomerhuis van Dasa en Harrie in Nahoruby

Het gaat nu toch echt gebeuren. Op fietsvakantie met een 71-jarige man die ik nauwelijks ken. Het zomerhuis waar ik zo vriendelijk ben uitgenodigd om ook te overnachten is een nachtmerrie voor me. Mijn enige gedachte de afgelopen uren was hoe ik hier zo snel mogelijk weg kan komen. Ik heb me nog wel kunnen scheren met een verroest spiegeltje en regenwater boven een wasbak in de gootsteen. Harrie is goed op tijd met het inpakken van al zijn bagage. We lopen met onze bagage omhoog naar de buurvrouw die onze fietsen in een schuurtje heeft staan. Met een stand van 1270 km op de fiets, smeer ik de ketting van de Gazelle en controleer ik de versnelling. Ik heb geen onderdak voor vanavond kunnen regelen omdat hier geen wifi is en ook het mobiele netwerk werkt niet op mijn smartphone.

Als we door Sedlcany komen stelt Harrie voor om koffie te gaan drinken in een café. Ik zie een leuk plein met bankjes onder bomen waar ik normaal gesproken wat zou rusten, maar ik doe gewoon wat Harrie voorstelt. De koffie en het Tsjechische gebak smaken erg goed. Het zit me niet lekker dat ik geen overnachting heb kunnen regelen voor vanavond. Nadat ik de wifisleutel heb gekregen kan ik inloggen op booking.com en snel boek ik een kamer in Jirza op ongeveer 80 km afstand. Harrie gaat kamperen, dus we zullen nog wel wat tegenkomen onderweg.

Harrie met dom helmpje voor een leuk kapelletje, omstreeks 11.20 uur

Om 11.45 uur komen we langs een kindertehuis (detsky domov) in Prestavlky

Mooi weer, prachtige wegen, heerlijk rustig
 
Meertjes onderweg

Hier zijn we ook langs gekomen (webfoto)

Het is een prachtige tocht en eten onderweg een pizza met bier bij een rustig gelegen wegrestaurant. De pizza is in stukken voorgesneden en kun je dus zonder bestek eten. De vervolgtocht is prachtig met veel zon, prachtige wolkenluchten en een mooi glooiend landschap. Hier zien we Tsjechië op zijn mooist. Met bijna lege accus en toch wel vermoeid komen we vrij laat in Jirza aan.

Harrie en Jan in het centrum van Tabor

Deze brug, ergens tussen tussen Tabor en Jizna, is in onderhoud maar er is een noodbrug aangelegd

Het landhuis Cervena Lhota in Jizna met lelijke kozijnen en een vreemde kleur

We fietsen langs de slotgracht door het park van het landhuis naar ons appartement

De woonkamer van Ubytovani U Vavru, er is ook nog een aparte slaapkamer

Het is me niet duidelijk wat Harrie gaat doen want we hebben geen camping gezien onderweg en hier is ook niets. Ik moet naar appartement Ubytovani U Vavru in Jizna. We worden daar zeer vriendelijk ontvangen door de gastvrouw die toevallig buiten staat en mijn naam al kent. De accomodatie blijkt een appartement voor drie personen te zijn dus Harrie kan er zo bij. Er is ook bier en voor 45 Euro heb ik een overnachting voor 2 personen. Harrie werd er erg blij van, vooral omdat het zo goedkoop is. Hij heeft trouwens niets betaald. Dit zou hij wel elke dag willen, vooral omdat we geen campings tegenkomen. Hoe je zo’n appartement moet achterlaten is me niet helemaal duidelijk, de borden en bestek was ik af en laat ik in een afdruiprek staan.

Dinsdag 5 juni, Jizna-Bitov (108 km)

Dinsdag klaar voor vertrek, verder over de Greenways richting Wenen

Ik ben er nog steeds niet toe gekomen om de NRC van zaterdag te lezen. Voor vanavond is er geen overnachting geregeld, dus dat zal ik onderweg nog ergens moeten doen. De hotels op booking zijn te dichtbij of te ver weg. Harrie laat alles maar op zich af komen, omdat hij verwacht nog wel een camping tegen te komen. Hij wil kamperen vanwege de veel lagere kosten. Bovendien heeft hij nu eenmaal een kampeeruitrusting bij zich. Helaas zijn er bijna geen campings. Ik heb inmiddels in de gaten dat we over twee dagen Tsjechië gaan verlaten en dat ik veel te veel Tsjechische Kronen heb. In Jindrichuv Hradec word ik door een jongeman op straat geholpen bij het vinden van een wisselkantoortje in het centrum. Harrie is op dat moment nog wat achter gebleven. De wisselkoers is 26,1 Kronen voor 1 Euro. Als Harrie er aan komt zegt hij dat ik naar een bank moet voor een betere koers. Hoewel me dat niet veel kan schelen volg ik toch zijn advies op. Bij een sjiek bankfiliaal van de KB bank krijg ik echter een slechtere koers, nl. 26,35.  Omgerekend is dat 12 Euro duurder.

Onder tijdsdruk (Harrie heeft haast) boek ik nog wel een hotel in Slavonice. Het is hotel Dania op 55 km afstand van Jindrichuv Hradec. Na het geld wisselen drinken we nog koffie op een klein terras en vervolgen daarna onze weg.

De pestzuil in Jindrichuv Hradec

Detail van de pestzuil

In mijn geheugen aan de rechterkant van de weg, volgens de kaart echter links bij een hotel

Bij het verdwenen dorp Neumühl, maak ik wat foto’s terwijl Harrie doorfietst. We fietsen vlak langs de Oostenrijkse grens, dus langs het voormalige ijzeren gordijn.

Mooie foto van de noordelijkste grens van Oostenrijk bij Neumühl (webfoto)

Middagmaal in bar Lucerna, Nova Bystrice

Tussen de middag lunchen we in bar Lucerna in Nova Bystrice. De Greenways loopt niet ver van de Tsjechisch-Oostenrijkse grens. Het is een mooie route met weinig verkeer. Om 16.00 uur zijn we in Slavonice waar ik een hotel heb geboekt. De twijfels slaan toe bij ons. Harrie heeft nog geen camping gezien en ik vind het nog wat te vroeg om te stoppen. Harrie besluit om door te fietsen, we zien elkaar morgen wel weer. Als ik door Slavonice fiets om het hotel te vinden, merk ik dat het een heel nare, drukke en ongezellige stad is, niet een plek waar ik wil verblijven. Het hotel kan wel gratis ge-annuleerd worden en dat wil ik ook gaan doen. Op een plein blijkt wifi aanwezig te zijn, dus ik log in bij booking en annuleer het hotel. Ik app Harrie dat ik er aan kom en ontmoet hem 30 km verderop. We verwachten wel een pension tegen te komen, maar dat valt tegen. In Uhercice is een pension maar dat heeft geen plaats voor ons. Na overleg met het personeel boek ik dan toch maar een hotel in Bitov. Harrie vindt dat te duur en wil ergens anders heen, een volgens het personeel slecht pension. Er is echter geen zekerheid dat daar plaats is. Het irriteert Harrie dat ik naar een 3-sterrenhotel wil en vindt mij geen fietser. Ik vertrek naar Bitov, maar Harrie roept me na dat hij toch met me mee gaat. Ik heb de route naar Bitov op osmand ingepland zonder de instelling “mijd onverharde wegen” aan te vinken en we komen nu op landbouwweggetjes en onverharde paden terecht. Harrie raakt over zijn toeren, vanwege de slechte kwaliteit van de paden. Na een uur ploeteren komen we in Bitov. Er zijn nergens bordjes naar hotels te zien. Het blijkt een groot recreatiegebied langs een stuwmeer te zijn. Op een gegeven moment besluit Harrie naar het andere hotel in Bitov te gaan. Ik ga richting centrum omhoog en kom met een lege accu aan bij hotel Bitov dat gesloten blijkt te zijn. Een pension daar tegenover is ook dicht. Dan zie ik een fietser aan komen en dat is Harrie. Ook zijn hotel is dicht. Wat nu ?

Greenways bord met logo in de vorm van een gestilleerd lindeboomblad

Plattegrond van de Greenways

Castle Landstejn
 
Over ongebaande en soms onbegaanbare weggetjes gaan we naar Bitov

Ietwat desolaat landschap op weg naar Bitov

In Uhercice is een mooi hotel, men zegt echter dat het is volgeboekt. Dat komt wat ongeloofwaardig over, want er zijn geen gasten te bekennen. Het personeel geeft aan dat er nog wel een slecht pension is verderop, maar daar heb ik geen zin in. Harrie wil daar wel heen en wordt boos op mij. Ik boek via wifi snel een kamer in Bitov 15 km verderop, het is de dichtstbijzijnde mogelijkheid voor een goed hotel.  We besluiten om elk ons weegs te gaan. Als ik op weg ben, hoor ik Harrie toch nog roepen dat hij met mij meegaat. Ik heb van osmand een route gekregen dus die volgen we. Helaas gaat deze route over zeer slechte onverharde paden. Harrie zit te vloeken op zijn fiets. Het blijkt dat we veel moeten klimmen omdat Bitov op een heuvel ligt bij een stuwmeer. Het vraagt dus veel van de accu’s van de fietsen. Na de brug over de Thaya gaan we linksaf, maar geen hotel te vinden. Harrie fietst dan door met het idee nog wel wat vinden, er zijn immers ook campings in dit gebied. Ik fiets terug om naar Bitov te gaan en kom moe en met een lege accu bij hotel Bitov dat gesloten blijkt te zijn. Een belendend pension is ook gesloten. Even later zie ik een fietser aankomen. Het blijkt Harrie te zijn. Na wat gezoek vinden we in Bitov een zeer eenvoudig pension. Harrie wil een tweepersoonskamer omdat dat goedkoper is. Dat doen we dus toch maar niet. Hij gaat wel wat eten in het restaurant, terwijl ik op mijn kamer eet. Interessant hoe hij wel geld uitgeeft in cafe’s en restaurants maar niet extra wil betalen voor een eenpersoonshotelkamer.

Zo had hotel Bitov er uit moeten zien, het was echter gesloten op 5 juni 2018 (webfoto)

Woensdag 6 juni, Bitov-Mikulov (104 km)

Links de dependance (100 meter verder) waar we geslapen hebben, rechts het restaurant

Vanochtend hebben we in het pension in Bitov een behoorlijk slecht ontbijt. We krijgen limonade, slappe koffie, geen ei, slecht brood. Toch zijn we blij met dit pension, omdat we anders de hele nacht op straat hadden rondgezworven met lege accus. De wifi was overigens geweldig goed. Het pension kostte € 23,- per kamer.

Het verlaten van Bitov ging dalend in de richting Vranov nad Dyji om dan de Greenways op te pakken. In Vranov zijn genoeg hotels en pensions. Jammer dat we gisteren naar dat afgelegen oord Bitov met zijn gesloten hotels zijn gefietst. Aan de andere kant moet ik zeggen dat Harrie de hotels in Vranov te duur zou hebben gevonden. De Greenways is goed te volgen, alleen wel zeer zwaar vanwege soms grote hoogteverschillen en steile onverharde bospaden. Regelmatig is het beter om te lopen, ook om de fiets niet te veel te belasten. Bij een mooi uitzicht op een dal richting Oostenrijk ontmoeten we Max, een fanatieke fietser die elke dag 200 km fietst. Even later bij het restaurant waar we lunchen komt hij ook langs en we besluiten om samen door te fietsen naar Mikolov. Het is erg gezellig in het restaurant in Satov en ook het vervolg met zijn drieën fietsen is gezellig. Weldra is de route redelijk vlak en zeer zonnig. Landbouwgebieden met zonnebloemen, graan en soms mais. Dat het een grensgebied is kun je regelmatig zien aan struikgewas waar geschut richting Oostenrijk heeft gestaan ten tijde van de koude oorlog. Mikolov licht wat verder weg dan verwacht en Harrie raakt oververmoeid zodat we regelmatig moeten stoppen. Ergens wel begrijpelijk omdat we veel minder eten dan ik zelf gewend ben als ik alleen op vakantie ben. Maar Harrie koopt geen eten onderweg. Hij vindt hotels te duur, maar gaat wel veel naar restaurants voor koffie en om er te eten. Om 18.45 uur arriveren we in Mikolov. Ik haal bij Billa melk, sap en broodjes. Buiten wachtend krijgen Harrie en Max een tip voor hotel Maroli, alwaar we een studio voor 4 personen (€ 87) huren. Ik krijg een tweepersoonskamer voor me alleen, terwijl Harrie en Max een kamer delen. We eten er ook met zijn drieën. Max en Harrie eten traditioneel Tsjechisch: eend met rode kool en dumplings.

Zou Harrie er weer zin in hebben ?

We gaan het stuwmeer verlaten voor een prachtige fietstocht door een natuurpark

Hier zijn we afgedaald naar Vranov nad Dyji

Hier linksaf begint de tocht door het nationale park

We komen van een lastig parcours links. Ik wacht in de verte op Harrie

Het nationale park Thayatal, aan de overkant ligt Oostenrijk

Hier steken we over een schommelende, maar veilige brug de Thaya over

Voldoende richtingaanwijzers om de weg naar Satov te kunnen vinden

Een portie patates frites, vlees en bier, meer heb je niet nodig

Het illustere gezelschap Jan en Harrie bij een restaurant in Satov

Kostel svet Jilji in Jaroslavice

Hetzelfde Kostel van een streetviewopname uit 2012 (webfoto)

Eindelijk komt Mikulov in zicht

Donderdag 7 juni, Mikulov-Korneuburg (109 km)

Max is vanochtend om 5.00 uur vertrokken om 250 km te fietsen. Onze planning is goed. Vandaag komen we bij de Donau in Oostenrijk en kunnen daarna over de Donauroute naar het westen fietsen. Het plan om Wenen te bezoeken laat ik varen, vanwege de drukte en tijdgebrek. Ik moet immers op 18 juni in de Eifel zijn. Harrie is goedgeluimd, ik krijg zelfs de indruk dat hij wel mee wil fietsen naar de Eifel.

Vertrek van hotel Maroli in Mikulov, Harrie heeft zijn helm weer op

Uitzicht vanaf terras hotel Maroli, hier hebben Max, Harrie en ik gedineerd

Onze weg vervolgend over de Greenways richting Oostenrijk

Een Mariabeeld onder aan een helling die wij op moeten. Na geldinworp gaat het licht aan.

We hebben in Mikulov een goed ontbijt. De tafel wordt echter wel snel afgeruimd, om aan te geven dat we niet te lang moeten blijven zitten. Ik heb Max niet meer gezien, want hij is om vijf uur vertrokken. We halen de fietsen op uit een belendend garagebedrijf en kunnen op pad richting Wenen. We komen langs een traject waar een nieuwe spoorlijn wordt aangelegd. Oostenrijk wordt snel bereikt. De sfeer verandert onmiddellijk. Het is te omschrijven als wat strakker, beter ge-ordend en schoner voor het oog. We komen door een grootschalig agrarisch gebied met wijngaarden, zonnebloemen, graan en veel wegen. Het landschap is glooiend, dus eenvoudig te fietsen. Harrie wil natuurlijk weer in een restaurant lunchen, dus geen probleem. In een restaurant langs de route in Wilfersdorf strijken we neer. Harrie neemt asperges (groene en witte, niet zacht) en ik bestel gevulde paprika. Harrie schrok wel van de rekening want het was ongeveer €20,- p.p. Hij vertelde de ober nog wel dat hij schrok van de rekening, maar het wel begreep, want in Tsjechië eet je voor de helft van de prijs. Tot nu toe betaalden Harrie en ik ongeveer om en om de rekening, maar nu wil Harrie een gesplitiste rekening. Nou ja, voor mij nu wel goedkoper. We gaan verder over boerenlandweggetjes met af en toe door modderige plassen en soms heel steil.

Sokkengalerij aan de Greenways in Oostenrijk

Fabriek in Wilfersdorf

Harrie heeft asperges gegeten, natuurlijk weer veel te duur

Oostenrijks dorp op een heuvel

Aan het begin van de middag had Harrie krijgt Harrie het moeilijk omdat hij de route zo saai vindt. Dat kan ik niet ontkennen want Tsjechië is wel wat afwisselender. Daar is weinig aan te doen. De Donauradweg is ook saai. In de loop van de middag moeten we toch maar weer op zoek naar overnachting. Na advies van een inwoner van Wolkersdorf im Weinviertel gaan we richting Donau en fietsen richting Korneuburg.

Onderweg naar Korneuburg vragen we nog op enkele plaatsen naar overnachtingsmogelijkheden, maar er is niets te vinden of alles is vol. Uiteindelijk komen we in het sfeerloze Korneuburg terecht waar we hotel Oekotel ontdekken. Het is wel weer later dan gepland (18.30 uur). Hotel Oekotel bestaat uit twee grote flatgebouwen van 4 verdiepingen. In Hagenbrunn hebben we de Greenwaysroute verlaten omdat we niet doorgaan naar Wenen, maar de Donauroute willen volgen. In Hagenbrunn was niets te vinden, dus hebben we geluk om twee mooie kamers te kunnen krijgen in het Oekotel. Harrie wilde weer goedkoop uit zijn door de voorkeur te geven aan een tweepersoonskamer van €58, maar ik kies voor twee eenpersoonskamers van €45,- Het prijsverschil is € 16,- per persoon, maar dat kan hij makkelijk besparen door niet altijd in restaurants te gaan eten en drinken. Maar goed, zo heeft ieder zijn voorkeur.

Ik heb uitgebreid brood gegeten op de kamer, en daarmee dus al weer de kosten van een restaurant bespaard. Niet dat ik dat het belangrijkste vind, maar in het algemeen krijg je in een restaurant ook nog eens te weinig te eten om op de fiets voldoende inspanning te kunnen leveren.  De broodmaaltijden die ik regelmatig gebruik zijn uitstekend van kwaliteit en is bepaald geen water en brood. Het is brood met kaas, worst, chocolade, vispaté en als drinken jus d’orange.

Nadat we onze intrek hebben genomen in onze kamers komt Harrie vragen om een wandeling te maken. Nou dat is een goed plan. Hij wil natuurlijk weer naar een restaurant om wat te eten en te drinken. Hij biedt mij zelfs wat aan t.g.v. de  74-ste verjaardag van Dasa. Dit doen we bij het nabij gelegen zwembad waar ook wat gegeten en gedronken kan worden. Harrie heeft inmiddels bericht van Dasa gekregen dat alle sla en tomaten door herten zijn opgegeten. Dit is slecht nieuws, vooral ook omdat Harrie verantwoordelijk is voor de omheining rond hun terrein in Nahoruby. Het verbaast me niet, want alles in het zomerhuis is gebrekkig en afgeleefd. Ik merk wel dat Harrie er wel boos over is dat Dasa nu zoveel werk voor niets heeft gedaan. Er is helemaal niets meer van de groente over.

Vrijdag 8 juni, Korneuburg-Schönhügel (102 km)

Een beetje steriel aandoende omgeving in Tulln

De Donauroute beginnen we vanaf Korneuburg noordzijde, maar na 10 km gaat het verder over de zuidzijde. In Tulln is een aanlegsteiger en zijn er strak aangelegde bloemenborders. Verder is de route natuurlijk zeer eenvoudig te fietsen door strak aangelegde fietspaden over vlak terrein. Op een gegeven moment sta ik ergens te wachten, zonder dat Harrie komt opdagen. Ik moet 5 km terug fietsen tot ik bij een restaurant zijn fiets zie staan. Het is duidelijk dat hij weer in een restaurant is gaan lunchen. Ik ga buiten op een omgevallen boomstam ook mijn proviand verorberen. Na een half uur komt Harrie er aan en zijn we weer herenigd.

Harrie is een tijdje blijven kijken bij de veerpont naar Spitz aan de overkant

Ik krijg de indruk dat het tempo voor Harrie wat te hoog ligt omdat hij zonder overleg een eind achter blijft. Als we bij een camping in Schönbühel aankomen stoppen we. Het is een geschikte plek omdat er ook hotelfaciliteiten zijn. Harrie kan kamperen en bij een schakelpaneel aan de muur van het gebouw kan hij zijn accu opladen. We eten ’s avonds in het restaurant, waarbij ik de rekening betaal, tot grote vreugde van Harrie. Harrie is erg communicatief en maakt nu ook weer een uitgebreid praatje met een andere fietser met beltaandrijving op de fiets die op weg is naar de Zwarte Zee.

Op camping Schönbühel vindt Harrie een plek voor de tent en ik overnacht in het huis

Schloss Schönbühel naast de camping

Zaterdag 9 juni, Schönbühel-Au an der Donau (88 km)

Vanochtend ga ik ontbijten in het hotel met een uitgebreid buffet. Harrie heeft koffie besteld op het terras en komt met zijn koffie de ontbijtzaal voor de hotelgasten in, gaat bij mij aan tafel zitten en begint zijn eigen brood op te eten. Ik vind dit not-done en word boos op hem. Hij stopt met brood eten maar blijft wel zitten. Na afgerekend te hebben vertrekken we. Mijn fiets staat in een schuur iets van het hoofdgebouw vandaan. De deur wordt met afstandsbediening geopend en gesloten. Even later als we net vertrokken zijn merk ik dat mijn horloge uit de klep van mijn stuurtas is verdwenen. Ik vind het niet zo heel erg, want ik wil toch wel weer eens een nieuw horloge. Bij Stift Melk kijken we nog even rond. Harrie blijft beneden, terwijl ik nog even omhoog fiets om te kijken of ik nog een mooie foto kan maken. Dit blijkt niet mogelijk te zijn.

Stift Melk

Een Oostenrijks kind wordt verplicht om een helm op de fiets te dragen

Tussen de middag ontdekt Harrie weer een restaurant waar aangelegd moet worden. Hoewel ik genoeg eten bij me heb, doe ik niet moeilijk en ga met hem mee. We eten en drinken prima in Gasthof Ziseritsch in het plaatsje Neustadtl dat langs de Donau ligt. Harrie knoopt weer een gesprek aan met een Oostenrijks gezin. Het zoontje draagt een bijzondere helm.

Het is vanmiddag snikheet, maar toch wel prima fietsweer. Bij Waldhaus gaat de Donauradweg aan de noordzijde verder. Dat is een welkome afwisseling, vooral omdat het nu landinwaarts gaat, wat heuvelachtiger wordt en door wijngaarden gaat. Er zijn hier veel maatregelen genomen om de wateroverlast van een sterk stijgende Donau het hoofd te bieden. Er zijn dus veel waterwerken aangelegd. Harrie heeft veel pauzes genomen, heeft last van zijn knie en een opgezwollen linkerenkel. Bovendien vindt hij dat ik te snel ga en zijn niet goed functionerende powerbank irriteert hem.

Een steengroeve langs de Donau

Hochwasser Schutzgebiet langs de Donau

Aan het eind van de middag komen we langs camping Au an der Donau. Harrie wil hier stoppen, terwijl ik zelf twijfel omdat we nog niet zo veel hebben gefietst. Schoorvoetend ga ik akkoord en boek een kamer op een appartementencomplex op een paar kilometer afstand. Ik zeg wel tegen Harrie dat we morgen wat extra kilometers moeten maken. De plek voor de tent van Harrie kost € 12,- terwijl ik voor de kamer met ontbijt € 50,- betaal. We hebben vandaag 88 km gefietst. Als ik gedoucht heb ga ik terug naar het hoofdgebouw waar op het terras Harrie in gesprek is met een onaangename man. Het is de beurt aan Harrie om een biertje voor me te halen, omdat ik al zo veel voor hem betaal. Hij zegt dat hij bier gaat halen, maar blijft toch maar praten met die man. Ik haal dus voor mezelf maar wat, vooral omdat ik enorme dorst heb.

Later kunnen we gelukkig  pizza eten. Als ik later op mijn kamer terug ben app ik Harrie nog wel dat we morgen overleg moeten hebben over het vervolg omdat ik in tijdnood kom.

Ruime fietsenstalling bij kamer in Au an der Donau

Gehuurde kamer bij de camping in Au an der Donau

Complex van kamerverhuur in Au an der Donau

Zondag 10 juni, Au an der Donau-Riedenburg (279 km)

Wachten op de eerste pont van de dag over de Donau

Ik loop ’s ochtends vroeg naar het hoofdgebouw om te ontbijten. Het kampeerterrein waar Harrie staat ligt daar naast en Harrie is al druk bezig met inpakken van zijn tent. Een gevoel bekruipt me dat hij niet tevreden is over mijn app die ik hem gisteren heb gestuurd m.b.t de snelheid waarmee we onze tocht maken. Harrie neemt ook een ontbijt, bij mij is het inbegrepen in de prijs van de kamer. Harrie heeft geen zin om dagelijks veel kilometers te maken en ik wil opschieten om tijdig in Meerfeld te zijn. Ik kan met veel inspanning wel in 2 dagen naar Regensburg fietsen, maar de vraag is of dat wel leuk is. De Donauroute is veel van hetzelfde en heeft landschappelijk niet zoveel te bieden. Harrie besluit om de trein naar zijn zomerhuis in Tsjechië terug te nemen. Ik besluit om toch maar de trein naar Regensburg te nemen. Dit zal me twee dagen tijdwinst opleveren en zorgt er voor dat ik op mijn gemak naar de Eifel kan fietsen. Na ontbeten te hebben fietsen we van de camping nog een afstand van 40 km naar het hoofdstation van OB in Linz. Onderweg komen we veel fietstoeristen tegen die in groepsverband de Donauroute fietsen richting Wenen.

In Linz komen we bij een prachtig groot station, waar we goed worden geholpen om de juiste kaartjes te kopen. Op het station in Linz nemen  Harrie en ik afscheid van elkaar. Het geeft een onprettig gevoel, vooral omdat Harrie van plan was om langer mee te fietsen en zijn vrouw nu wordt geconfronteerd met zijn falen. In hoeverre hij last heeft van zijn knieën kan ik niet beoordelen. Het kan ook zijn dat hij de snelheid en de saaiheid van de route niet meer aankon. We zijn precies een week met elkaar opgetrokken en dat ging redelijk goed. Harrie praat heel veel en uitgebreid, maakt met veel mensen een praatje en is best gezellig. Het vele bezoeken van cafe’s en restaurants was iets waar ik aan moest wennen, zoals hij er aan moest wennen dat ik alleen eenpersoonskamers wilde. Dat laatste had sowieso irrelevant moeten zijn want hij wilde immers kamperen, maar wist vaak geen camping te vinden. Evenals Harrie heb ik de beste herinneringen aan het Tsjechische deel van de route. Oostenrijk werd al bij binnenkomst als erg saai en duur ervaren, we werden zelfs begroet met een modderbad op de weg. Ook de Donauroute was erg saai, met uitzondering van de delen waar het fietspad de Donau ging verlaten.

Met de fiets kan niet worden gereisd met de ICE naar Regensburg dus dat wordt wachten op een regionale trein. Er vertrekt een regionale trein om 11.50 uur, zodat ik omstreeks 15.00 uur in Regensburg kan zijn. Helaas heeft echter de trein van Linz naar Passau 10 minuten vertraging, zodat ik de aansluiting naar Plattling (13.19 uur) mis en een uur in Passau moet wachten. De ruimten in de trein om fietsen te stallen zijn overvol. Ik neem de trein van 14.26 uur van Passau naar Prattling. Ik kom om 15.00 uur aan in Prattling om over te stappen op een regionale trein naar Regensburg (45 min.)

Deze trein zal met 10 minuten vertraging in Passau aankomen

Hier valt de ruimte voor de fiets nog wel mee

Bij aankomst om 16.00 uur in Regensburg blijkt er groot feest te zijn

Acteurs van een folkloristisch optreden hebben pauze

Ik wil niet in Regensburg overnachten. Ik heb in 2014 heerlijk in het Ibis hotel bij het station geslapen, maar nu voel ik er meer voor om nog een eind voorbij Regensburg te gaan overnachten. Ik heb immers een nog bijna volle accu om een stuk naar het westen te fietsen. Om 16.00 uur arriveer ik in Regensburg. Er is weer groot feest in de stad met braderiën, toneel en folkloristiche optredens. Het is dus erg gezellig. Lopend en fietsend baan ik me een weg door de menigte kom bij de bekende Steinerne Brücke en fiets langs de Donau naar het westen. Natuurlijk kom ik ook langs de camping waar ik met Hanneke in 2003 heb gekampeerd. In de trein heb ik een hotel geboekt op 40 km naar het westen in Riedenburg, wat eigenlijk toch weer wat te ver weg is. In Kelheim verlaat ik de Donau en kom ik langs de Altmühl te fietsen. Dit is een bekende rivier vanwege het mooie dal waar deze doorheen stroomt. Helaas heb ik er weinig oog voor omdat het al wat laat begint te worden. Om 19.00 uur kom ik aan bij bij Gasthof Schwan aan het marktplein van Riedenburg.

Kelheim, de Befreiungshalle op een heuvel

Fietsbrug in Kelheim

Mijn overnachtingsadres in Riedenburg

Een Gasthaus serveert alleen eten en drinken, maar hier heeft men ook kamers en dan heet het een Gasthof. Het is een oud gebouw met wat kruipdoor-sluipdoor gangen en een lift halverwege de verdiepingen. De fiets wordt geparkeerd bij hotel zur Post iets verderop in de straat. Daar is de volgende dag, maandag dus, ook het ontbijt. Ik eet roodbaars met Kartoffelsalat op het plein tegenover Gasthof Schwan.

Maandag 11 juni, Riedenburg-Gunzenhausen (106 km)

Maandagochtend vertrek ik na een goed ontbijt richting Gunzenhausen. Ik heb geen hotel voor vanavond geboekt. Ik volg na het verlaten van Riedenburg enige tijd de Altmühl. Deze rivier krijgt na verloop van tijd een andere naam, namelijk het Main-Donaukanal. Ik heb vandaag niets geboekt, omdat ik verwacht voldoende vroeg in Gunzenhausen aan te komen. Het is een hele warme dag met mooie vergezichten en prachtige weggetjes. Eigenlijk wel een gebied om nog eens terug te komen. Deze keer zie ik geen informatie over de aanleg van het Main-Donaukanal, maar die moet er wel zijn, omdat ik die ooit heb gezien toen ik hier met Hanneke langs fietste. Ik fiets de hele dag in tourstand maar dat breekt me aan het einde van de dag op, want met af en toe tegenwind en soms steile heuvels raakt de accu net voor Gunzenhausen leeg. Het weer begint ook enigszins te betrekken. Omdat Gunzenhausen laag ligt, weet ik het toch te bereiken, maar leuk is het niet. De accu-range stond op 0 km, maar ging bij de afdaling zelfs weer even naar 1 km. Ik zie een hotel in het centrum van Gunzenhausen. Als ik daar informeer naar een kamer, word ik naar hotel Arnold gestuurd iets verderop. Hotel Arnold heeft voor mij een kleine kamer met een eenpersoonsbed. De fiets kan gestald worden in een houten schuur met meer fietsen. Bier kun je uit een koelkast halen en opschrijven. ‘s Avonds breekt het langverwachte onweer uit. Ik ga eten bij een Döner op de hoek. Pizza met cola die ik zelfs ter plekke mag op eten. (€ 10,-)

De volgende ochtend is het ontbijtbuffet prima. Het is aardig druk, misschien is het wel een vol geboekt hotel. Ik betaal ongeveer € 60,- ,incl de twee biertjes voor € 3,80.

Meihern met de Flügelsberg op de achtergrond

Mooie lunchplek met op de achtergrond Emsing

Gemeentehuis en Pleinfeldertor in Ellingen

Eten bij de Döner in Gunzenhausen
 

Dinsdag 12 juni, Gunzenhausen-Creglingen (84 km)

Vandaag fiets ik door een gebied dat nogal eens last kan hebben van hoogwaterstanden. Het heeft vanacht behoorlijk geregend en gewaaid. Vlak na Gunzenhausen ligt een omgewaaide boom over de weg en in Gern verdwaal ik, maar vind ik uiteindelijk toch weer de Altmühl Radweg. Ik kom door het plaatsje Ornbau, met toegangspoort en klinkerbestrating, wel bekend van een eerdere tocht in 2003 van Regensburg naar Nederland. Na het plaatsje Thann staat de uiterwaard van de Altmühl onder water en er staat ook een bordje dat het gebied niet toegankelijk is. Ik heb geen zin om van de route af te wijken, sla toch rechtsaf en denk dat ik er wel doorheen kan fietsen. Dit is echter verkeerd gedacht. Ik kom door steeds diepere plassen, totdat ik zelfs met de wielassen onder water kom te staan. De weg is niet meer te zien, dus ik kan me alleen nog oriënteren aan de hand van richtingaanwijzers die nog net boven het water uitsteken. Het is zeer onaangenaam, maar het point-of-no-return is al gepasseerd en ik fiets door met het motorblok onder water, wachtend tot de motor er mee zal stoppen. De fietstassen staan ook voor de helft onder water. In de verte zie ik wel een kleurverschil in het watervlak, maar het is niet duidelijk of dat water is of asfalt van de weg. Na 1,5 kilometer heb ik weer nat asfalt onder de wielen. De motor doet het nog, alleen de inhoud van mijn fietstassen is nat. De motor is kennelijk waterdicht want die doet het nog. De daarin aanwezige electronica had het misschien niet uitgehouden als daar water bij was gekozen. Al met al een avontuur dat niet voor herhaling vatbaar is.

Ik bedenk me me dat ik toch de remmen door een fietsenmaker moet laten repareren, het aantrekken van de remhendels geeft te weinig remkracht bij een heuvel naar beneden. De achterrem doet hoegenaamd niets meer. In het volgende plaatsje Herrieden vind ik op een industrieterrein een fietsenmaker. Hij vindt een groot onderzoek nodig dat een uur zal duren. Ik kan buiten plaats nemen, bij een grote tafel en wat bankjes, zodat ik al mijn natte spullen uit de tassen kan halen en het uit kan stallen. Ik mag niet mee naar de werkplaats. Een uur later zijn de remmen gerepareerd voor € 50,-. Nieuwe blokjes achter, ontluchten en twee Magura ringen. De remmen werken prima en er is nu ook wat ruimte om ze bij te stellen als de blokjes slijten. Achteraf bedenk ik me dat deze reparatie helemaal niet nodig geweest was als ik met een inbussleutel de remhendels strakker had kunnen afstellen. De fiets is immers praktisch nieuw.

Vlak na vertrek ligt dit over de weg

Ornbau

Hier neem ik het verkeerde besluit om er doorheen te fietsen

In Herringen ga ik op zoek naar een fietsenmaker

Er zijn in de buurt meer mooie stadjes met toegangspoorten. Vlak voor Rothenburg begint het te regenen. Ik wacht in een bushokje tot het droog wordt en ga er eten. Na verloop van tijd fiets ik met regenpak aan weer verder door Rothenburg.

Rothenburg ob der Tauber

Mijn kamer in Creglingburg met vochtige kleding uitgestald

Rothenburg is groter dan ik gedacht had, het regende er ook. Met regenpak aan loop ik door de stad en ga vervolgens richting Creglingen, waar ik een kamer heb geboekt. Ik heb een mooie kamer met voldoende ruimte om al mijn natte spullen uit te stallen. Eten in het dorp gaat niet omdat het dinsdag Ruhetag is. Gelukkig ontdek ik net buiten het dorp een supermarkt waar ik eten kan kopen. Met brood, worst kaas en chocomel kan ik wel weer prima verder.

Woensdag 13 juni, Creglingen-Miltenberg (105 km)

 Vanochtend heb ik een prima ontbijt. Het is weliswaar geen buffet, maar er zijn wel precies de dingen die ik normaal gesproken eet, zelfs een gekookt ei. De kosten zijn € 40,-, dus dat is ook prima. Ik krijg geen factuur, maar had wel geboekt via booking.

Ik vertrek op woensdagochtend, er wordt geen regen verwacht maar het is wel bewolkt en koud. Ik draag het multi-jack en daarover heen het fleecejack van Hanneke. Ik ben ook niet blij met de klickfixmontage van de stuurtas en als ik onderweg langs een fietsenmaker kom,  vraag ik hem om de clickfix vast te zetten. De fietsenmaker vertelt me dat het de staalkabel is die de klickfix op zijn plaats moet houden, meer dan de vier schroeven voor de beugels.

Weikersheim

De route die ik nu moet volgen is niet aangenaam. Er moet veel over grote wegen gefietst worden. Fietspaden zijn spaarzaam en vaak slecht. Ook het weer maakt het er niet gezelliger op. Ik kom zelfs op een doodlopend fietspad langs een tennisvereniging. Bij een poging om toch door te gaan stap ik op een omgevallen boompje met een scherpe takpunt. Deze punt prikt door mijn schoenzool heen in mijn voet. Even pijnlijk en het zal wel bloeden, maar ik laat het maar zo. Het binnenkomen van Miltenberg roept gelijk een vage sfeer van herkenning op. De Limes hebben Hanneke en ik immers gefietst in 2003. Het hotel is goed te vinden en komt gemoedelijk over. Ik doe betadine op mijn voetzool en eet beneden in een grote zaal boerenschnitzel met frites en sla. De wifi doet het helaas niet.

Havik op fietspad voor Hardheim

Hardheim

Miltenberg

Uitzicht op de Main vanaf de hotelkamer
Hotel Mildenburg in Miltenberg

 

Donderdag 14 juni, Miltenberg-Offenbach (85km)

’s Ochtends doet mijn voet enigszins pijn. Ik hoop niet dat het gaat ontsteken. Aan het onderlaken te oordelen heeft het vannacht wel enigszins gebloed. Ik laat Naviki de afstand tot Koblenz uitrekenen en dat blijkt 197 km te zijn. Deze route snijdt wel een stuk bij Aschaffenburg af, maar  lijkt veder op de Limesroute door het Main- en Rijndal.

 

 De Main na het verlaten van Miltenberg

 

De Taunusroute door het Taunusgebergte zet ik toch maar uit mijn hoofd. Bij booking blijkt het moeilijk om daar onderdak te vinden. Bovendien moet ik afwachten hoe mijn linkervoet zich gaat gedragen. Een moeilijk traject beginnen lijkt me niet handig op dit moment. Ik zou echter wel graag iets boeken op 100 km afstand van Miltenberg. Ik besluit om Aschaffenburg niet af te korten, vooral omdat dat toch bij de Limes hoort. Vaak is de Limesroute toch wel mooier dan een door osmand berekende route. Vrijliggende fietspaden zijn toch heel wat prettiger dan die fiets/voetgangersstroken langs de wegen.

 

 Aschaffenburg

 

 Het park van slot Aschaffenburg

 

Aschaffenburg heeft een grote burcht die ik in 2003 ook heb gefotografeerd. Het is vandaag heel gemakkelijk fietsen. Ik neem overal de tijd voor en ben precies op tijd voor de pont in Seligenstadt.

 

 Deze pont in Seligenstadt brengt me naar de linkeroever van de Main

 

 De Kloostertuin in Seligenstadt

 Voor het Taunusgebergte zou ik aan de rechteroever van de Main moeten blijven. De pont brengt me nu naar de linkeroever van de Main voor het traject over Frankfurt en Mainz. Vlak bij de aanlegsteiger van de pont in Seligenstadt bezoek ik de mooie kloostertuin. Dit op aanraden van een man op de veerboot. De  route gaat door een dichtbevolkt gebied met aardig wat industrie. Ik kom al om 15.00 uur aan bij hotel Mainbogen in Offenbach. Dit hotel ligt direct aan de route. Het is een groot zakenhotel, dit heeft natuurlijk te maken met vliegveld Frankfurt. Er is een goede en efficiënte, Engelstalige  receptie. De fiets kan binnen in een niet meer gebruikt deel van het restaurant geparkeerd worden. Betaling geschiedt onmiddellijk m.b.v. de creditcardgegevens van booking. Men maakt een kopie van beide zijden van mijn id-kaart. Op mijn verzoek knippen ze de achterkant met mijn BSN weer van de kopie af.

 

 Mainbogen hotel in Offenbach

 

Vrijdag 15 juni, Offenbach-Bingen (83 km) 

Ik vertrek vanochtend niet te vroeg voor de 80 km naar Bingen. Ik heb immers ruim de tijd. Langs de Main door druk gebied met af en toe toch wel grote groene stukken. Vlak voor Mainz fiets ik langs het punt waar de Main in de Rijn stroomt en even later ga ik over de spoorbrug met fietsstrook over de Rijn. De doorgang door Mainz is geen pretje want ik moet over de drukke Rheinallee.

 

 Vlakbij het hotel Mainbogen langs het fietspad

 

 De skyline van Frankfurt, links vanaf het fietspad, rechts op een brug 

 

 Onderdoorgang van de spoorlijn bij Hochheim am Main

15 km voor Bingen wordt het erg mooi met dijken, planten, kronkelende weggetjes, wilde bloemen, akkers en heuvels. Ik ben enorm onder de indruk van de sfeer in dit prachtige natuurgebied. Er zijn veel uiterwaarden langs de Rijn en ook dit meen ik me te herinneren van een eerdere fietstocht met Hanneke, waar we toen echter geen goed weer bij hadden. In Bingen kom ik vrij snel bij het sjofele hotel Römerhof. Administratief ligt alles al klaar vanwege de boeking via booking. Ik betaal €58,- en neem een douche. Het ruikt wat muf in het trappenhuis en de gangen. Ik ga eten bij een Italiaans restaurant iets verder op in de straat. Twee bier, een bruchette en een pizza Vesuvius voor €21,-, kom daar in Nederland maar eens voor.

 

 Een prachtige route door een natuurgebied voor Bingen

 

 Prachtige fietspaden door een mooi natuurgebied voor Bingen

 

 Informatiepaneel Fulder Aue-Ilmen Aue

 

De vernielde Hindenburgbrug

 

Herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog

  

 Toelichting op de huidige situatie bij de Hindenburgbrug

Zaterdag 16 juni, Bingen Alken (92 km)

 Vanochtend heb ik een geweldig ontbijt. Er is keuze uit diverse eieren, hard of zacht gekookt. Het vindt plaats in een enorm grote ontbijtruimte, die niet in overeenstemming is met het sjofele beeld dat ik heb van hotel Römerhof. Bovendien zijn er erg veel gasten. Na de fiets in ontvangst genomen te hebben vertrek ik richting Koblenz via de welbekende Rijnroute. Al vrij snel na Bingen tref ik op het fietspad een markering aan dat ik hier de 50e breedtegraad passeer. Het Rijnstrand waar ik in 1998 in de Rijn heb gedoken is niet precies te vinden, maar wel iets dat er op lijkt. Ik loop wat rond in Bacharach en doe boodschappen in een kleine zelfbedieningswinkel. Als ik in Koblenz aankom, lukt het me niet om gemakkelijk naar het Deutsches Eck te komen zonder over drukke wegen te gaan. Er is een groot feestterrein bij het Deutsches Eck met veel festiviteiten en waar dus veel mensen flaneren.

 

 Hier is extra aandacht geschonken aan het passeren van de 50e breedtegraad

 

Een strand aan de Rijn voorbij Bingen

 In 1998 fietsen Hanneke en ik naar Florence en kwamen toen ook over deze route. Toen speelde ik nog Neptunes en maakte Hanneke de fietsen schoon.

Foto-opnamen uit 1998 van onze fietstocht naar Florence

 

 Mooi gelegen burcht Stahleck in Bacharach

 

Bacharach

 

 

 Burg Palzgrafenstein bij Kaub

 

 De toeristische trekpleister Loreley

 

 Het centrum van Boppard

 

 Fietsers langs de Rijn, met de burcht Marksburg in Braubach op de achtergrond

 

Kasteel Marksburg aan de rechteroever en Stolzenfels aan de linkoever

 

 Deutsches Eck in Koblenz op een warme zaterdagmiddag

 

Groot viaduct van de A61 over de Moezel vlak na Winningen

 

De fiets doet het prima, ook vandaag blijft de actieradius behoorlijk hoog. Vanuit Koblenz langs de Moezel is het niet aangenaam om te fietsen. Ik moet over de vluchtstrook van een drukke weg tot Alken alwaar ik via booking een hotel heb geboekt. Bij het hotel aangekomen, blijk ik echter niet bekend te zijn. Een fout in de administratie van Moselhotel Burg-Café. Er zijn echter nog wel kamers en ik krijg er enkele te zien. Ik kies de dubbelkamer voor enkel-gebruik met uitzicht over de Moezel. Dit zal wel duurder zijn dan de kamer die ik geboekt heb. Bier bestellen op het terras buiten lukt niet, dus ga ik naar een ander terras. Opvallend is dat daar door de ober direct verwacht wordt dat ik er ga eten. Ik houd niet van gedwongen winkelnering, dus hier ga ik zeker niet eten. Even later eet ik bij een Italiaans restaurant buiten op een terras een heerlijke pizza proscuitto met ham, kaas en champignons, natuurlijk aangevuld met bier. Leuk dat er zoveel soorten pizza zijn, want dan kun je elke dag wel pizza eten terwijl het toch gevarieerd blijft.

 

Zondag 17 juni, Alken-Urzig (101 km)

 

Vanochtend laat ik de bevestiging van booking bij de receptie laten zien met het bedrag van € 60,-. Ze kon administratief niets vinden, maar vond nog wel het briefje dat ik gisteren had ingevuld. Het voelt wat vreemd aan om nu dat geld te betalen en geen factuur terug te krijgen. Ik vraag me af of dat geld wel op de goede plek terecht komt. De receptioniste schrijft nog wel op een kladje voor me, dat ik een einzelzimmer heb gehad en € 60,- heb betaald. In werkelijkheid had ik een doppelzimmer. 

Vandaag ga ik naar mijn laatste hotelbestemming alvorens maandag naar het hotel in Meerfeld te fietsen. De route vanaf Alken is behoorlijk druk maar wel beter dan gisteren tussen Koblenz en Alken. Er heerst een typische zondagse sfeer met veel dagjesmensen. Cochem blijkt een toeristische trekpleister te zijn vanwege de aanwezigheid van een burcht, de Reichsburg. Het is er behoorlijk druk met motorrijders. Vanaf Cochem hoef ik niet meer over wegen met een vangrail, maar ga ik over mooie fietspaden. Ik volg nu ook wat beter de route m.b.t. het gebruik van de linker-of rechteroever. Het is prachtig fietsweer en met de hoofdtelefoon op heb ik weinig last van het gemotoriseerde verkeer. Osmand gedraagt zich goed, wel zonder spraakbegeleiding want dat werkt niet met de track die ik heb. Ik begrijp nog steeds niet wanneer dat wel of niet hoort te werken. Voorlopig werkt het goed door de track op het scherm te volgen.

 

 Uitzicht vanaf mijn hotelkamer in Moselhotel Burg-café

Boze zwaan met verstoten jonge zwaan

Hier wordt afgeraden om een afgesloten fietsroute toch te proberen te gebruiken

 

Omdat de fietsroute hier is afgesloten moet er even geklommen en gedaald worden

 

Ik pieker nog wel wat over het afscheid met Harrie. Als ik me wat meer in hem had verdiept en ook een betere planning had gemaakt, had ik hem wel kunnen overtuigen om mee te gaan naar Regensburg. De afgelegde afstanden waren echter te groot voor hem, dat had ik me moeten realiseren. Na Regensburg waren de benodigde dagafstanden veel kleiner dus ook voor hem goed te doen. Het laatste moment dat ik hem zag, was in de lift naar zijn perron voor de trein naar Tabor in Linz. Ik liep er toen net langs op weg naar mijn perron voor de trein naar Regensburg. Het fietsen met Harrie was erg gezellig. Wat me nog het meest bij bleef was dat hij behoorlijk geïrriteerd kon raken over saaie routes of over gebrekkig materiaal (zijn powerbank). Verder moest alles goedkoop zijn, terwijl hij meerdere keren per dag naar een restaurant ging. Het aanschaffen van proviand in een winkel was hem onbekend. Ik vermoed dat hij daarom ook wat te weinig te eten kreeg voor de energie die je op een fietstocht nodig hebt, zeker nu hij zoveel bagage bij zich had. Nu zit hij weer een week in dat vreselijke zomerhuisje, uitgelachen door zijn vrouw, die al had gezegd dat ze niets anders verwacht had. Jammer is het wel, we hebben allebei onze makken maar hebben ook veel plezier gehad.

 

Veel toerisme in Cochem met de Reichsburg op de achtergrond

 

Vreselijk campervakantieterrein onderweg

 

De Nijlgans is overal prominent aanwezig in Duitsland

 

In Urzig wordt deze Autobahn boven het dorp aangelegd

 

Steile wijngaarden in Urzig

 

Mijn laatste kamer bij de familie Gerlach

 

Op mijn gemak fiets ik naar Urzig. Ik heb Urzig uitgekozen omdat ik daarvandaan de Moezel kan verlaten en de doorsteek kan maken naar Meerfeld in de Eifel. Het is de eerste dag van de wereldkampioenschappen voetbal. Ik krijg bier te drinken en kijk mee naar de wedstrijd Duitsland-Mexico. Ik heb weinig eten bij me en loop wat later doelloos door het dorpje, dat niet veel meer behelst dan een parkeerplaats voor campers en een chick restaurant. Het restaurant spreekt me niet aan vanwege de te luxe uitstraling, dus het wordt vandaag met een praktisch lege maag naar bed.

 

Maandag 18 juni, Urzig-Meerfeld (42 km)

 

Hier heb ik gelogeerd bij de familie Gerlach, de Autobahn is in aanleg

 

Voormalige spoorlijn Daun-Bernkastel

 

 Zonnepanelenveld bij Pantenburg

 

 

Prachtig uitzichtpunt in Manderscheid niet ver van Meerfeld

 

De 20-daagse fietsvakantie is hierbij tot een einde gekomen. Ik heb op dinsdag 29 mei een comfortabele treinreis gehad naar Berlijn. Ik heb de Spreeroute gefietst tot de Tsjechische grens. Op vrijdag ben ik naar Liberec gefietst en heb zaterdag de trein naar Praag genomen. Zondag heb ik Harrie in Nahoruby ontmoet en maandag zijn wij aan de Greenways begonnen die we tot vlak voor Wenen hebben gevolgd. Het Tsjechische deel was avontuurlijk. Het Oostenrijkse deel was saai. De Donauraudweg was eenvoudig te doen, maar met te weinig afwisseling.

In week 3 ben ik van Regensburg naar Meerfeld gefietst, waar ik op maandag 18 juni omstreeks 14.00 uur arriveer. Ik krijg een prachtige hotelkamer, ontvang een whatsapp van Harrie en zie 1,5 uur later Hanneke, Harry K en Conny arriveren. Ik ga een week wandelen in de Eifel, maar ik sluit hiermee mijn verslag van mijn 20-daagse fietsvakantie af.

Videofilms: in 3 delen te bekijken op Youtube.

 

Deel 1 Baarn naar Nahoruby

 

 Deel 2 Start fietsen met Harrie

 Deel 3 Op weg naar Meerfeld