Fietsen van Rijn tot Rur (2021)

5 – 13 juli

Jan Herling

Inleiding

In het jaar 2019 is er via het Reisgenotenforum van de website Wereldfietsers contact gelegd tussen een aantal vakantiefietsers. Deze mensen hadden het plan opgevat om gezamenlijk de Elberoute in Duitsland te gaan fietsen. Dit zou dan moeten plaatsvinden in het voorjaar van 2020. Er waren vijf mensen geïnteresseerd in deze tocht die van Cuxhaven naar de bron van de Elbe in Tsjechië voert. Op de fietswandelbeurs van 2020 in de Jaarbeurs te Utrecht hebben vier van de vijf geïnteresseerden elkaar ontmoet. Deze fietswandelbeurs was de laatste beurs die in 2020 nog kon plaats vinden en van fietsvakanties in dat jaar kon ook geen sprake zijn.
In het voorjaar van 2021 is besloten om de fietstocht die voor 2020 was gepland nu in de zomer te laten plaats vinden met dezelfde groep mensen. Er is eerst nog een korte bijeenkomst geweest in park Sonsbeek in Arnhem om wat concretere afspraken te maken. Deze afspraken betroffen de aanvangsdatum, de route, overnachtingsmogelijkheden en de af te leggen dagafstanden.
In verband met mogelijke coronabeperkingen in het openbaar vervoer is echter besloten om een tocht te maken met het begin- en eindpunt niet te ver van Nederland. Dit is een tocht van 700 km geworden door Duitsland. Begin juli 2021 kwam een ieder het beste uit. Wat betreft coronavaccinaties bleek op dat moment ook iedereen in orde te zijn.

De route zoals we ons die hebben voorgenomen gaat als volgt:
De Rijn van Tolkamer naar Koblenz
Koblenz naar Trier langs de Moezel
Trier naar Stadtkyll langs het riviertje de Kyll
Stadtkyll naar Monschau via Vennqueerbahn en Vennbahn
Monschau naar Roermond via Rur Ufer Radweg

In Stadtkyll aangekomen kan er op twee manieren naar Nederland terug gefietst worden. De kortste route is via de Vennbahn naar Aken, maar een interessantere, maar ook langere en zwaardere route is via de Rur Ufer Radweg naar Roermond. We hebben besloten om voor deze laatste route te kiezen.
Echter blijkt bij aankomst in Stadtkyll zoveel regen voorspeld te zijn dat we besluiten om toch via Aken terug te gaan.

Resumerend:

Deelnemers: Koert Schonewille, Jan Herling, Alke Wijn, Tom Bots
Periode: 5 juli tot 15 juli 2021 (gepland)
Overnachting: hotels
Dagafstand: 70 km

Wat betreft overnachtingslocaties heeft ieder van ons een aandeel gehad in de reserveringen. Alke heeft de eerste vier reserveringen gedaan, vervolgens Tom nog twee, ikzelf ook twee en Koert de laatste twee. Er zijn in totaal 10 hotels gekozen meestal met vier kamers per hotel.
Een probleem in de planning ontstond toen bleek dat Alke in toenemende mate last kreeg van reuma. Haar deelname aan de fietstocht was daardoor onzeker geworden. Omdat de meeste boekingen nog kort voor aankomst geannuleerd konden worden, hebben we bijna alle reserveringen laten staan in de hoop dat we toch grotendeels met zijn vieren zouden kunnen gaan fietsen.

Start fietstocht Baarn-Tolkamer-Koblenz-Trier-Stadtkyll-Heerlen

De gefietste route gaat uiteindelijk niet via de Rur Ufer Radweg, maar over Aachen

Zondag 4 juli (Baarn-Duiven, 70 km)

De afspraak is om maandag 5 juli onze fietstocht te beginnen bij het plaatsje Tolkamer, vlakbij de Duitse grens aan de rechteroever van de Rijn. Daar kan ik op diverse manieren heen reizen, zoals per auto, per trein of per fiets. De weersvoorspellingen voor de zondag zijn redelijk goed, dus ik besluit om zondag te gaan fietsen naar een overnachtingsadres in Duiven.

Jan is klaar om te vertrekken naar Duiven


Ik heb via “Vrienden op de fiets” een kamer besproken bij Ceciel Banning in Duiven. De afstand Baarn-Duiven is 70 km. Ik hoef daar niet vroeg te arriveren, dus ik vertrek zondag pas om 13.30 uur uit Baarn. De weersvoorspelling is dusdanig, dat er naar verwachting omstreeks 17.00 uur wat regenbuien zullen vallen. In de buurt van de Ginkelse heide begint het inderdaad te regenen, zodat ik bij restaurant Planken Wambuis twee biertjes ga drinken totdat het weer droog is.

Restaurant Planken Wambuis

Planken Wambuis heeft het erg druk. Aan de bar blijkt dat er zelfs geen zitplaats voor me is, zodat ik staand een Birra Moretti (4,6 % alcohol) sta te drinken. Toch kan ik even later bij de ingang een plaats krijgen aan een gereserveerde tafel. Het tweede biertje dat ik daar drink is van Brand (5 % alcohol), maar dat is qua smaak geen verbetering. Omstreeks half zeven vertrek ik onder zwaar bewolkte weersomstandigheden, maar het regent niet. Ik fiets door Arnhem, waar het grote aantal fietskoeriers met pizzadozen een opvallend verschijnsel is. Vervolgens moet ik door het Musispark richting Westervoort. Ik heb avondeten bij me, maar alle bankjes in het park zijn nat, dus fiets ik maar door. Uiteindelijk sta ik tegenover station Westervoort mijn avondeten te nuttigen. Om 20.15 uur arriveer ik bij Ceciel en Harry Banning. Zij zijn niet thuis, maar hebben de huissleutels ergens klaar gelegd zodat ik via de volgepakte garage naar binnen kan. Met gebruik van gezond verstand weet ik de voor mij bedoelde logeerkamer te vinden. Ik neem een douche, ontdek dat ik geen tandenborstel heb meegenomen en wacht op de terugkomst van Ceciel en Harry. Zij arriveren omstreeks 21.00 uur en na kennis gemaakt te hebben begeef ik mij ter ruste.

Maandag 5 juli (Duiven-Voerde, 80 km)

Ik hoef pas tussen 10.00 en 10.30 uur in Tolkamer te zijn op een afstand van 15 km. Na het ontbijt en betaling van 25 Euro vertrek ik om 9.00 uur onder bewolkte omstandigheden richting Tolkamer. Het is een heerlijk rustige tocht over slingerende kleine dijkjes en kleine dorpen, met zelfs een bewoond ooievaarsnest onderweg.

Ooivaarsnest met jongen tussen Duiven en Tolkamer
Voormalig gemaal Oude Rijn

Vlak voor Tolkamer wordt het erg druk op de weg, vanwege het vele woon-werkverkeer. Ik vind restaurant Kade 7 aan de Europakade, waar bestratingswerkzaamheden plaats vinden, dus ook daar niet bepaald rustig. Koert en Tom zijn al aanwezig evenals Rikje, de echtgenote van Koert. Tom is uit Nijmegen komen fietsen en Koert is per auto gebracht.

Tom, Jan en Koert zijn klaar voor vertrek richting Voerde
Voormalig elektrahuisje in uiterwaard langs de Rijn
Hoogwateraanduidingen langs de promenade in Rees

In Rees kunnen we onze meegebrachte lunchpaketten eten. Op de muur achter ons staan diverse waterstanden aangegeven. Het water van de Rijn heeft in 1995 op halve muurhoogte gestaan.

Standbeeld van zittende man in Rees
Kiezelsteen afgraving langs de Rijn

De fietstocht voert vanaf Rees over de Planetenweg, bekend van mijn fietstocht naar Praag in 2006. Omstreeks 19.00 uur arriveren wij in Landgasthof Schänzer in een buitenwijk van Voerde. Alke is daar al aanwezig. Ze is daar per auto door een vriendin gebracht. ’s Avonds eten we buiten op het terras. Ik maak de fout om te veel salade te bestellen in combinatie met mijn hoofdgerecht.
De kamers blijken erg slecht te zijn. Voor mij is er een douche op de lager gelegen verdieping, ik heb slechts een kleine handdoek ter beschikking en waar een lampje boven de wasbak hoort te zitten, steken enkele elektriciteitsdraden uit de muur. Toch is dit geen reden om te klagen, want de prijs van de kamer is hier op aangepast (32,50 Euro).

Dinsdag 6 juli (Voerde-Düsseldorf, 75 km)

Na een goed ontbijt vertrekken we richting Düsseldorf. We hebben een lichte wind tegen. Een afweging voor vandaag is de keuze voor de Rijnoever. Het is onduidelijk aan welke kant van de Rijn de Rhein Ufer Radweg verloopt. We kiezen er voor om vandaag via de linkeroever te gaan fietsen en nemen de veerboot naar Orsoy.

De Rijn bij Orsoy met veerboot

In de loop van de middag wordt het zonnig, bovendien zijn er af en toe mooie fietspaden door landelijk gebied. We verdwalen wel af en toe (bij Holderberg) , maar alles komt uiteindelijk toch weer goed.

Overleg onder de Rijnbrug bij Uerdingen

Bij Uerdingen aangekomen, moeten we beslissen of we hier de brug over de Rijn nemen of de brug bij Oberkassel verderop. We kiezen voor deze brug en komen uit op een mooi fietspad. Op het fietspad staan waarschuwingen dat fietsers en wandelaars gelijke rechten hebben. Ik ontdek de betekenis hiervan als een wandelaar het niet leuk blijkt te vinden als wij meer dan de helft van de weg in beslag nemen. Dit is anders dan in Nederland, waar een fietspad voor fietsers is en een wandelaar een lagere prioriteit heeft.
In Kaiserswerth gaan we in de zon op een terras aan het bier. Vervolgens gaat het door een druk gebied in Düsseldorf richting hotel. We komen daar wel erg laat aan, waardoor het er even op lijkt dat we zelfs voor een restaurant te laat zijn. Na ingecheckt te zijn in Landhaus Hamm, gaan we op zoek naar een restaurant. Alke heeft moeite met lopen en gaat met de fiets. Op aanwijzing van een voorbijgangster vinden we bij de roeivereniging een eenvoudige uitspanning. Het is er wat winderig, maar we eten en drinken ons buikje rond met pizza’s en bier, voor het luttele bedrag van 80 Euro.

Prima eten en drinken bij de roeivereniging Düsseldorf

Woensdag 7 juli (Düsseldorf-Bonn, 65 km)

Vandaag staat de route naar Bonn op de planning. Ook nu moeten we weer kiezen tussen de linker of de rechter Rijnoever. We besluiten om met de veerboot Hitdorf-Langel de Rijn over te steken, maar we vergissen ons door een eerdere veerboot te nemen, nl. bij Zons.

Koert bij vertrek bij Landhaus Hamm

Fietsend over de linkeroever komen we langs de boulevard in Keulen waar Tom en ik haring op roggebrood bestellen. We hebben geen lunchpauze gehad, dus dit gaat er wel in, omstreeks 4 uur.

Fietspad linkeroever en Jan op boulevard in Keulen
De Dom van Keulen, vanaf de boulevard

In Bonn moeten we op zoek naar Haus Müllestumpe. Dat kost even wat moeite omdat er verwarring is over het huisnummer en het belendend is aan een begeleid wonencomplex. Alke en ik vinden al gauw een goede parkeerplek voor de fietsen onder een afdak achter het gebouw. Tom wil zijn fiets echter achter slot en grendel. Na heel wat gedoe met sleutels en garages weet ik eigenlijk niet of hem dat gelukt is. Alke heeft een kamer voor zich zelf, terwijl de heren een 2-kamer appartement delen. Koert en Tom slapen op een tweepersoonskamer, terwijl ik een kamer voor mezelf heb.
Bij het wadfietsen in 2015 heb ik door mijn gesnurk mensen uit de slaap gehouden en ook nu krijg ik af en toe snurkklachten van Hanneke te horen, dus dit is een goede oplossing. Men is hier overigens erg streng m.b.t. het dragen van mondkapjes.

Het terras van Haus Müllestumpe in Bonn

Donderdag 8 juli (Bonn-Koblenz, 70 km)

Vandaag hebben we een tocht naar Koblenz voor de boeg. Voor vertrek maak ik nog een foto van een elektrische step. Deze steps hebben we regelmatig gezien in de steden. Het is kennelijk een openbare voorziening. Deze steps worden her en der achtergelaten, vermoedelijk op momenten dat de accu leeg is, of als men de plaats van bestemming heeft bereikt.

De veelvuldig voorkomende elektrische step
Klaar voor vertrek richting Koblenz
Bad Godesberg bij Bonn, Koert, Tom, Alke en Jan met ruïne van Godesburg

We fietsen langs Remagen waar ik het bruggenhoofd van de bekende brug kan zien. Er is nu een vredesmuseum in gevestigd. Bij Bad Breisig begint het te regenen. We kunnen schuilen onder het viaduct van de autoweg. Omdat we geen lunchpauze hebben gehad kan ik hier gelukkig wat eten uit mijn etensvoorraad. Het blijkt dat de anderen geen eten of drinken bij zich hebben. Ik heb nog een noodrantsoen van kleine krentenbollen, waarvan ik aan ieder een bolletje ter beschikking stel. Meer symbolisch natuurlijk dan werkelijk geschikt om de maag te vullen.
Ik vind het wel enigszins bevreemdend dat niemand zich bekommert om lunchpauzes.
Na Andernach regent het heel erg hard en kunnen we niet veel anders doen dan zo snel mogelijk naar Koblenz zien te komen. Toen ik in 1998 op weg naar Florence door Andernach kwam, fietste ik over een fietspad langs de Rijn. Dit blijkt nu echter niet te kunnen. Er ligt een industriegebied tussen de fietsroute en de Rijn, dus ik vraag me af hoe dit kan. Ik moet het routeboekje van Reitsma nog hebben, dus dat kan uitgezocht worden.
Behoorlijk nat komen we bij hotel Jan van Werth aan in Koblenz, dus dat wordt weer proberen om de natte spullen te drogen. Mijn portemonnee met geld is nat geworden ondanks de beschermingshoes over mijn stuurtas. Voor de rest is het een kwestie van het vocht laten verdampen. Mijn schoenen zijn doorweekt, dus dat wordt lopen met natte schoenen. Al met al is er weinig aan de hand, de fietsen staan in een garage en we kunnen later uit eten gaan.
Voor het eten betreden we een Italiaans restaurant. Ik bestel een visgerecht (Tri Pesci), dat niet zo smakelijk is met kabeljauw, zalm en inktvis. Het personeel is zeer gehaast in het begin, maar later duurt het wel wat lang.

Vrijdag 9 juli (Koblenz-Ediger-Eller, 65 km)

Vandaag gaan we de Rijn verlaten om het Moezeldal in te fietsen. Het eerste wat me opvalt is dat we de brug nemen terug naar de linkeroever van de Moezel. Ik was in 2018, tijdens mijn fietstocht naar Meerfeld, aan de rechteroever gebleven, maar daar was in het begin geen fietspad. Een leuk gespreksonderwerp met betrekking tot de route is in hoeverre je het aantal kilometers kunt beperken door meanders van de Moezel af te snijden. Dit afsnijden kan op twee verschillende plaatsen, zoals door Naviki berekend. Je kunt er van uit gaan dat het afsnijden van een meander betekent dat er sterk geklommen en gedaald moet worden, dus is dat een interessante afweging. We besluiten om bij Alken aan de rechteroever te gaan fietsen. Het weer betrekt en als we bij Brodenbach koffie zitten te drinken, barst er een hoosbui los.
Na de koffie trekken we onze regenkleding aan en gaan we op pad. Het weer klaart echter vrij snel op en als we bij Treis-Karden komen, besluiten we om daar een afsnijding van de Moezel te nemen.

Bij aanvang van de klim wat problemen om mijn kleinste voorblad te kunnen gebruiken

Een mooie plek om bij te komen van de zware beklimming na Treis-Karden

Zoals verwacht gaat het vrij steil omhoog. Ik heb erg veel last van mijn gebrekkige versnellingssysteem. Ik moet zelfs een stokje gebruiken om de ketting op het kleinste voorblad te krijgen. Koert en Tom zijn de sterksten van ons vieren en fietsen Alke en mij vooruit. Het is een mooie maar zeer steile weg omhoog. Er ligt geen fietspad langs de weg, het is zonnig weer, zodat het wel lijkt alsof je in Frankrijk fietst. Na enkele keren pauzeren komen Alke en ik ook boven.

Terugblik vanaf Peter-Altmeier-Brücke; Heenrichting Bruttig-Fankel

We nemen ruim de tijd om bij te komen van de inspanning. Als we verder gaan is het een steile afdaling naar de Peter-Altmeier-Brücke. Daar gaan we verder over de linkeroever van de Moezel. Daar fietsen we over een mooie route naar Ediger-Eller.

Zicht op Beilstein

In Ediger-Eller is een vakantiewoning geboekt. Er is niemand aanwezig, maar Tom weet waar de sleutel ligt. Het opbergen van de fietsen is een probleem, totdat een man die daar rondloopt vertelt dat hij de vader van de eigenaresse is. Hij legt ons uit dat de sleutel van de woning ook op de garagedeur past, zodat we daar de fietsen kunnen stallen. De vakantiewoning heeft op de eerste verdieping twee kamers en op de tweede verdieping een kamer met toilet. Ik krijg een tweepersoonskamer op de eerste verdieping en Alke krijgt de eenpersoonskamer. Deze laatste kamer moet ook doorkruist worden om naar de tweede verdieping te gaan. Het toilet op de eerste verdieping kan niet op slot, dus moet er eerst geroepen worden of hij wel vrij is. Voor de douche geldt zo ongeveer hetzelfde. De gemeenschappelijke ruimte is piepklein.
“s Avonds gaan we eten in een prima Italiaans restaurant. Het dorpje is enorm toeristisch, maar dit restaurant ligt wat achteraf in een mooi en authentiek deel van het dorp.

Insectenhotel in straatje Ediger-Eller

Zaterdag 10 juli (Ediger-Eller naar Trittenheim, 77 km)


Vandaag gaan we richting het einde van onze tocht langs de Moezel. De plaatselijke bakkerij serveert ook een ontbijt, dus dat bestellen we. Een uiterst vriendelijke dame loopt tussen de bakkerij en onze tafel op straat heen en weer.

Door de bakker klaar gemaakt ontbijt

Er staat ons een mooie dag te wachten met nogal wat meanderende slingers langs de Moezel. We hebben uitgebreid gediscussieerd over mogelijkheden om een kortere route te gebruiken, maar dit stuitte toch op problemen m.b.t. de steilheid van de wegen. Alke heeft wel een kleine afsnijding bedacht vlak na Bullay, waardoor we niet over Zell komen. Tegenover Pünderich hebben we pauze, het is er bijzonder rustig. We hebben ook een mooi zicht op de spoorlijn die hier de bergen in- en uit gaat via de Pündericher Galerie en de Prinzenkopftunnel.

Pauze tegenover Pünderich

Bij de pauzeplek tegenover Pünderich aan de overzijde maak ik een video van het drietal. Helaas komt er weinig uit. Ik heb de indruk al geruime tijd dat ze last hebben van cameravrees. Het liefst had ik gehad dat ze elk voor de camera een mop zouden vertellen, maar alleen Koert doet een zeer bescheiden poging. Het zicht op de spoorweggalerij en de tunnelingang is prachtig, maar wel ver weg. We vervolgen onze weg over een prachtige route richting Trittenheim. In de loop van de middag wordt het zelfs bijzonder zonnig en warm. We hebben ook vandaag geen lunchpauze gehad, maar we ontdekken in Graach an der Mosel wel een leuke pauzeplek langs de kant van de weg, waar ik in ieder geval wat kan eten en drinken.

Een bijzondere rustplek met aan de overkant wat snuisterijen (14.30 uur)

Bij Trittenheim aangekomen moeten we de brug over de Moezel oversteken en komen we snel bij hotel Krone Riesling terecht. Zoals gebruikelijk staan ons ook hier weer 4 kamers ter beschikking. De eigenaren van het hotel zijn uiterst vriendelijk, al merk je dat ze nog niet helemaal zijn ingewerkt in het leiden van een hotel. Het douchen op de kamer lukt niet, omdat de koude kraan vast zit. Ik gebruik dan maar een beker dat ik vul met lauw water en over me heen gooi. Mijn gezicht en haar kan ik wassen boven de wastafel. Later beneden op het terras meld ik dit gebrek aan de medewerker van het hotel.

Alke, Jan, Koert en Tom op terras van hotel Krone Riesling in Trittenheim


Daarna snel aan het bier op een overdekt terras. Er wordt door andere gasten een vreemde taal gesproken, ik weet niet wat het is, maar er is geen woord Duits bij. Het geeft me een onprettig gevoel om al die vreemde talen te horen. Later krijg ik de indruk dat de eigenaren Irakezen zijn.
We besluiten om ergens anders te gaan eten. Op de smartphone weet een van de anderen een Italiaans restaurant op 10 minuten loopafstand te vinden. We gaan daar naar toe en het blijkt een prettig onderkomen te zijn. Na het eten gaan we in de regen terug naar het hotel.

Zondag 11 juli (Trittenheim-Kordel via Trier 60 km)

De volgende ochtend heeft Tom niet voor ons allen tegelijk afgerekend, hoewel dat eenvoudig had gekund, vooral omdat alle kamers dezelfde prijs van 70 Euro hebben. Dus helaas ingewikkelder dan nodig. Bij betaling door Koert gebeurt iets vreemds met de betaalterminal. Als hij later zijn bankrekening controleert blijkt er twee keer 70 Euro te zijn afgeschreven. Dit kan echter wel gecorrigeerd worden.
Als ik aan de beurt ben voor betaling, vraag ik om korting omdat ik niet heb kunnen douchen. Ik kan dan 60 Euro i.p.v. 70 Euro betalen.

De Moezel na Trittenheim


We vertrekken richting Trier om daarna door te gaan naar het plaatsje Kordel. De afstand is dusdanig dat er genoeg tijd is om Trier te bezichtigen. Alke had al ruim van te voren aangegeven om een stuk af te snijden en dat kan eenvoudig door in het dorp Ehrang direct naar Kordel te gaan. Koert, Tom en ik fietsen door naar Trier.
Trier is een grote verrassing voor me. Ik wist niet dat de Porta Nigra zo groot was. Ik ontdek aan de stadskant van deze poort een zuiltje waar mijn camera met statief op past, zodat ik mijn eerste vlog van deze vakantie kan maken. Vervolgens gaan Koert, Tom en ik een behoorlijke tijd op een terras zitten.
Na nog wat filmopnamen gemaakt te hebben, fietsen we richting Trier-Ehrang, het dorp waar we vanochtend ook doorheen gekomen zijn.

Porta Nigra in Trier
Jan en Tom; Heiligenzuil in Trier

Alke had ons ge-appt dat de Kylltal Radweg door werkzaamheden is afgesloten, dus we gaan over een mooie weg, de D422 naar Kordel. Over een rustige prachtig ge-asfalteerde weg komen we aan bij hotel Neyses am Park.
We worden daar ontvangen door een zeer lieftallige dame achter een met glas beschermde kleine balie. De coronaregels worden zeer goed nageleefd en we moeten allemaal onze inentingsbewijzen laten zien. Voorts is het hotel zeer smaakvol ingericht, schoon en ruim. Ik kan stellen dat dit het mooiste hotel is van onze reis. We eten ’s avonds ook op het terras van het hotel met behulp van een fraaie spijskaart en een goede bediening.

Mooie plek in de schaduw van hotel Neyses am Park

Maandag 12 juli (Kordel-Stadtkyll, 90 km, waarvan 40 km per fiets)

Onze fietsen hebben vannacht ergens veilig gestald gestaan. Men was niet op de hoogte van het verschijnen van vier fietsen, dus waarschijnlijk hebben ze in een niet-gebruikt deel van de eetzaal gestaan. Ik kan met behulp van een inbussleutel van Alke mijn fietsstandaard weer wat vaster zetten. De achterband van haar fiets kan wel wat extra lucht gebruiken, dus die pomp ik wat bij met mijn onvolprezen Zefal fietspomp. De tocht van vandaag gaat naar Stadtkyll. Deze afstand is met 85 km veel meer dan de onderling afgesproken afstand van 70 km met een maximum van 80 km. Ik heb echter al rekening gehouden met de mogelijkheid om een deel per trein af te leggen.

Kapelletje in het Kylltal


Er gaat immers door het dal van Kyll een enkelspoors spoorlijn richting Jünkerath waar we op elk moment gebruik van kunnen maken. Op de Naviki app heb ik gezien, dat na 30 km een steil stuk op de route is, dus moeten we daar de trein nemen. Het is dus na 25 km opletten geblazen voor een station. We merken al gauw na vertrek uit Kordel dat de Kylltal Radweg een pittig traject is. Veel korte hellingen met sterk stijgen en dalen.

Steile hellingen langs de Kyll

Na 30 km komen we langs Hüttingen an der Kyll. Iets verderop zien we treinstation Bitburg-Erdorf, dus de beslissing is snel genomen, hier stappen we op de trein. Koert en Tom besluiten echter om toch door te fietsen, ondanks het zware traject en de regen. Alke en ik kopen een treinkaartje en zitten even later comfortabel in de trein naar Jünkerath.

Station Bitburg-Erdorf; Alke met fiets (rechts)

We stappen een station eerder uit, in Lissendorf, omdat het erg vroeg is en we dan nog enkele kilometers kunnen fietsen.

Station Lissendorf; Jan eet apfelstrudel in Stadtkyll

De Vennqueerbahn begint in Jünkerath, voor mij een reden om daar heen te gaan voor het einddoel Stadtkyll, vier km verderop. Onder miezerige weersomstandigheden verloopt alles volgens plan. Tussen Jünkerath en Stadtkyll kan ik bij de Lidl nog melk en brood kopen en als we in Stadtkyll aankomen gebruiken we cappuccino met apfelstrudel in een uitspanning tegenover hotel Alt-Stadtkyll. De koffie is lauw, maar na een klacht hierover krijgen we nieuwe.
De hoteleigenaar loopt in de buurt rond en zijn instinct zegt hem dat die twee fietsers op het terras aan de overkant (Alke en ik) wel eens zijn toekomstige gasten zouden kunnen zijn. Dus na de kennismaking kunnen wij ons omstreeks half vier op onze kamers nestelen.
Tegen zessen komen Koert en Tom uitgeput aan. Ze gaan zelfs al aan het bier alvorens te douchen, dat zegt wel wat. Het blijkt dat Alke en ik inderdaad de trein hebben genomen voor een steil en langdurig deel van de route, zoals door Naviki was aangegeven. Wij hebben 40 km gefietst, Koert en Tom hebben 90 km gefietst. ’s Avonds bij het eten bespreken we nog wat omtrent het fietsen de volgende dag, dat van Stadtkyll naar Einruhr moet gaan.

Echter:
Ik ontvang dezelfde avond van Hanneke wat berichten omtrent onrustbarende weersvooruitzichten. Heel veel regen en zelfs overstromingen van rivieren worden voorspeld voor de komende dagen in de Eifel. Dit bericht komt voor mij nogal onverwacht, maar geeft me wel te denken. Moeten we dan wel via Monschau nog verder naar het oosten gaan (Einruhr) met een grote waarschijnlijkheid dat we continu in de regen fietsen. Via onze whatsappgroep stel ik dezelfde avond een plan B voor, hetgeen inhoudt dat we rechtstreeks door de heuvels naar Einruhr fietsen, dit is aanzienlijk korter dan via Monschau maar ook veel zwaarder.
Na nog wat langer nadenken kom ik tot de conclusie dat het nog beter is om de kortste weg naar Nederland te nemen, dus niet via de Rur Ufer Radweg, maar via Aken. Het blijft immers de komende dagen regenen en het devies moet toch zijn dat het leuk moet blijven. Ik besluit derhalve om de volgende dag in een of twee dagen via Aken naar huis te gaan fietsen.
Omdat mijn tablet niet werkt op wifi en ook niet op mijn mobiel, besluit ik op mijn smartphone al vast een fietskaartje te kopen bij de NS voor de volgende dag (dinsdag). Mocht ik er toch twee dagen over doen, dan is er nog niets aan de hand.

Dinsdag 13 juli (Stadtkyll-Baarn, 125 km per fiets)

Als ik bij de ontbijttafel arriveer hebben Koert en Alke mijn voorstel al besproken. Koert begrijpt het niet helemaal, want hij ziet dat het buiten droog is. Alke zoekt naarstig op haar smartphone naar mogelijkheden om per trein naar Bonn of Keulen te gaan. Zij heeft al helemaal geen zin meer om te fietsen, want mijn voorstel om voor Aken nog een hotel te boeken wordt afgewezen omdat ze daar niets mee opschiet.
Uiteindelijk wordt besloten om de hotels in Einruhr en Hückelhoven toch maar te annuleren. Alke weet een vriendin bereid te vinden om haar in de buurt van Stadtkyll op te halen. Koert en Tom besluiten om met mij mee te fietsen naar Aken. Als we stevig door fietsen naar Heerlen, kan Koert ook nog tijdig per trein thuis komen.
Mijn doelstelling is om in Heerlen te zijn omstreeks 18.00 uur, zodat ik na half zeven de fiets op de trein kan zetten en dezelfde avond thuis kan zijn. Ik heb de tocht bedacht in drie etappes van 35 km in 2,5 uur, zodat we na 105 km in Heerlen kunnen zijn. Dat is dus in 7,5 uur in Heerlen. Bij vertrek om 9.30 uur wordt dat dus 17.00 uur, met een uur reserve over.
Het afscheid van Alke gaat gaat niet zo als je het zou willen.
We hebben allemaal haast, de hoteleigenaar wil het hotel leeg hebben omdat hij naar een andere afspraak moet. Elkaar even omhelzen, vanwege de prettige afgelopen week kan ook al niet, dus al met al wel wat bizar.
Jammer maar helaas, het kan nu eenmaal niet anders. Hopelijk kunnen we dit deel nog eens over doen.

Klaar maken voor vertrek en afscheid


Het goede nieuws is dat Koert en Tom er stevig de vaart in hebben zodra we op de fiets vertrekken in een geleidelijk aan sterker wordende motregen. In Weywertz zijn we na precies 35 km, de lengte van de eerste etappe. Een tegenvaller is dat de afstand tot Heerlen niet 105 km blijkt te zijn, maar 125 km. De door Naviki berekende afstand is weliswaar 105 km, maar deze snijdt een groot stuk van de Vennbahn af. Wij fietsen echter vlak over het tracé van de Vennbahn. Het uur reserve dat ik had ingecalculeerd is hiermee dus al verbruikt. Na 80 km zijn we in Sourbrodt, waar we schuilen voor een groentezaak en slagerij. Ik kan hier voldoende eten en drinken uit mijn voorraad, terwijl Koert en Tom wat bananen kunnen kopen in de groentewinkel. Aan het eind van de Vennbahn in Aken drinken we koffie in een Konditorei.
Het is voor Koert een grote prestatie want hij heeft na het ontbijt geen koffie meer gehad. Daarna richting Heerlen, waar we ook nog in een wolkbreuk terecht komen met ondergelopen straten en putdeksels waar het water uit naar boven spuit.

Doorweekt van het water komen we op station Heerlen aan. Tom is even elders op het station om zich om te kleden en Koert moet wachten tot na half zeven om zijn vrijreizendag te kunnen gebruiken. Ik ga op de trein van Heerlen naar Sittard van 18.21 uur, iets te vroeg voor de fiets, maar tot mijn verbazing staan er al fietsen in, die er kennelijk in Maastricht al zeer vroegtijdig in zijn gezet. In Sittard heb ik maar een minuut overstaptijd en de conducteur fluit al terwijl ik mijn fiets in de trein aan het zetten ben. Tot overmaat van ramp is er geen plaats voor de fiets meer, zodat ik anderhalf uur staand op het balkon moet blijven, in de gaten houdend aan welke kant passagiers in- of uit moeten stappen. Na Den Bosch worden de vervoersbewijzen gecontroleerd. De conducteur weet niet eens hoe je de app met het vervoersbewijs voor de fiets op een android telefoon tevoorschijn moet krijgen. Voor hem is ook alles nieuw. Het lukt me gelukkig wel. Door wat heen-en weer te scrollen op de NS-app vind ik het bewijs van mijn fietskaartje. Later zal ik ontdekken dat dit fietskaartje ongeldig is, omdat het verplicht is om je reis met fiets te registreren, hetgeen ik niet gedaan heb. Voorts verloopt de reis voorspoedig, echter de lust om voortaan de fiets per trein mee te nemen is wel minimaal geworden.

Even rusten in Sourbrodt

Om half tien ben ik weer thuis om te genieten van een Chinese maaltijd met heerlijk helder Hertog Jan bier.

Epiloog

Ik wil dit reisverslag afsluiten met een nabeschouwing omtrent het verloop van de route, de overnachtingen en de relaties tussen ons vieren.

De Route

Om met de route te beginnen kan ik zeggen dat het voor een 10 daagse vakantie een afwisselende tocht is. Het feit dat we steeds langs rivieren gefietst zijn, betekent al dat er geen sprake is van zware trajecten. Het valt wel op dat naarmate de rivieren kleiner zijn, er wat steilere hellingen in het parcours aanwezig zijn. Het eenvoudigste traject is langs de Rijn waar veel fietspaden aanwezig zijn en het terrein vlak is. Het deel van de route langs de Moezel is bijzonder omdat er vaak gekozen kan worden tussen de linker en de rechteroever. We hebben hier van tevoren geen aandacht aan besteed, terwijl dit wel kan uitmaken als je zo verkeersluw mogelijk wilt fietsen. Ook zul je je langs de Moezel goed moeten realiseren dat de Moezel sterk meandert. Het is mogelijk om een kortere route te fietsen door een meander af te snijden, maar dat betekent ook dat er sterk geklommen en gedaald moet worden. Beschouw het meanderen dus als een groot voordeel om de route langer te maken en dus langer van de Moezel te kunnen genieten. Van de Moezel naar het Kylldal hoef je niet over Trier te gaan, maar dan mis je wel een mooie stad.
Het Kylldal was pittiger fietsen dan verwacht. Bovendien was de afstand Kordel naar Stadtkyll veel groter dan afgesproken, zodat het nemen van de trein over een lengte van 40 km een prima oplossing was.
Door de slechte weersvoorspelling voor de komende dagen bleek het niet verantwoord om de route van Monschau naar Roermond via de Rur Ufer Radweg te fietsen. Koert, Tom en ik hebben toen besloten om van Stadtkyll naar Heerlen via de Vennbahn in een dag te fietsen. Alke heeft zich door een vriendin op laten halen.
In het licht van de enorme regenval en overstromingen in het gebied waar wij fietsten is het een zeer goed besluit geweest om dinsdag (met 125 km fietsen en de trein) weer thuis te komen.
Met dank aan Hanneke Rutgers, die mij op maandagavond op de hoogte bracht van de komende desastreuze weersomstandigheden.

De overnachtingen

De overnachtingen waren prima geregeld via booking.com. Er was een variatie aan kwaliteit, maar voor ons als fietsers altijd prima. Twee keer hadden we een vakantiewoning, hetgeen door mij ook als prettig ervaren werd. Met betrekking tot eten, drinken, overnachting, fietsenstalling is alles prima verlopen.

Het fietsteam

We hebben gefietst met drie heren en een dame. Ik kan me niet herinneren dat er ook maar één wanklank heeft plaats gevonden. Ondanks de zeer beperkte hoeveelheid afspraken die we van tevoren hadden gemaakt, zijn er op dat gebied geen problemen geweest. Maximale dagafstanden zouden in principe een probleem kunnen opleveren, maar daar hadden we nu juist wel afspraken over gemaakt. Dus wat mij betreft, graag met dezelfde mensen nog een keer een meerdaagse fietstocht.
Als ik toch nog iets bijzonders wil noemen, is het dat er geen lunchpauzes werden ingelast. We fietsten dus de hele dag op het ontbijt en een kop koffie, voor mij een nieuwe ervaring rijker.

Overzicht van de gefietste route
Een videofilm van deze reis is te vinden op het Kraaiennest (klik op afbeelding)
Kraaiennest
Op Youtube is dezelfde film beschikbaar.