Jan Herling

Wandelvakantie Prümzurlay (8 tot 12 augustus, 2021)

Inleiding

In het voorjaar van 2021 is het idee ontstaan om weer eens een meerdaagse wandeltocht te gaan maken met Harry en Conny. Hanneke heeft na uitgebreid onderzoek een vierdaagse reis geboekt bij de reisorganisatie Travellers. Het betreft een hotel in de plaats Prümzurlay in de zuidelijke Eifel. Een goed idee, want het is een mooi gebied dat niet te ver reizen is. In 2018 hebben we kennis gemaakt met het centrale deel van de Eifel, de vulkaaneifel, waar we een hotel hadden in het dorpje Meerfeld.
De Eifel is bij mij zo langzamerhand steeds bekender geworden. In 2019 ben ik van Bollendorf naar Prüm gefietst langs de Nims Fahrrad Weg. Een maand geleden ben ik iets oostelijker met de “Koert” fietsgroep van Trier naar Stadtkyll gefietst. Het plan was toen zelfs dat Hanneke, Conny en Harry me op 15 juli in Maasbracht zouden ontmoeten en me meenemen naar Prümzurlay. Door alle problemen met regenachtig weer en overstromingen is dit er niet van gekomen. Deze wandelreis is uiteindelijk uitgesteld tot 8 augustus.

Dag1: Heenreis naar Prümzurlay

Zondagochtend om 10.00 uur rijden we met de auto van Hanneke naar Harry en Conny. We drinken daar koffie, laden de bagage in en vertrekken om 10.30 uur. Probleemloos arriveren we omstreeks 14.30 uur bij het hotel Haus am Berg in Prümzurlay. Omdat we geen lunchpakket hebben meegenomen willen we eerst nog wat eten. Het is een wat vreemd tijdstip en de keuken is gesloten. Toch weet men wat boterhammen klaar te maken (kaas met ei). Hanneke bestelt koffie en wij drieën cappuccino. De cappuccino vind ik niet goed smaken, maar Harry en Conny proeven niets bijzonders. Als ik Hanneke wat laat proeven, is haar conclusie dat de gebruikte melk bedorven is. Ik meld aan de bediening dat de melk waarschijnlijk zuur is. Er worden nu drie nieuwe cappuccinos gemaakt, die wel goed smaken. Na de kamers betrokken te hebben maken we een korte wandeling door het dorpje, dat een maand geleden getroffen is door overstromingen van de Prüm. ’s Avonds hebben we een maaltijd in het hotel.

Dag2: Prümzurlay-Holsthum-Schankweiler-Klause

De reisorganisatie heeft ons 5 wandelroutes gestuurd.
We kiezen voor vandaag wandelroute nr. 4 naar Holsthum. Na de lunchpaketten gemaakt te hebben, vertrekken we voor de klim naar de Prümerburg. De burcht blijkt inderdaad een ruïne te zijn, maar toch leuk om rond te lopen zonder andere toeristen.

Ruïne van de Prümerburg

Daarna volgen we een mooie wandelroute richting Holsthum. Bij een afslag zie ik een bordje met de aanduiding “Romeinse Villa”. Dit is weliswaar afwijkend van de route, maar te belangrijk om over te slaan, dus lopen we daar heen. De lunchpaketten kunnen daar ook prima genuttigd worden.

Romeinse villa

Vervolgens gaan we weer 200 meter terug naar de route en lopen richting Holsthum.
We komen langs de Rochuskapel en even later bij de St.Maria en Rochus kerk.

Rochuskapel met interieur
Onderweg naar Holsthum: wegslak en vlasbekje
St. Maria en Rochus kerk in Holsthum

In Holsthum blijkt een horecagelegenheid te zijn, die met name voor Conny onweerstaanbaar is, dus daar gaan we naar binnen. De bestelling bestaat uit 3 keer koffie en 1 bier voor mij. Het bier wordt pas gebracht als de anderen de koffie al op hebben. Dat heeft met de schuimkraag te maken, deze wordt hier niet afgeschept, maar men wacht tot deze is ingezakt.
Dat bier drinken is nog iets wat ik van mijn onlangs gedane fietsvakantie heb overgenomen. We hadden toen geen lunchpauzes, waardoor ik ter compensatie van te weinig drinken, meer bier ben gaan drinken.

Door de overstromingen getroffen auto


Als we weer buiten staan blijkt de wandeling terug naar Prümzurlay maar 4 km lang te zijn. Harry en ik besluiten om een wandeling van 11 km via de Schankweiler Klause te gaan maken. Dit moet in 3 uur te doen zijn, dus om 17.00 uur in het hotel.
Helaas verloopt deze wandeling verkeerd, omdat de eerste afslag op 700 meter staat aangegeven in de beschrijving. Omdat deze afslag echter al na 200 meter komt, blijven we te lang over de asfaltweg omhoog lopen. De routebeschrijving kunnen we niet meer gebruiken, dus moet nu de GPS worden gebruikt in combinatie met mijn Osmand navigatiesysteem.

Romeins grafveld en Harry in vertwijfeling (ik ook)

Bij het Romeinse grafveld is het onduidelijk welke kant we op moeten. Uiteindelijk vertrouwen we toch maar op de GPS en gaan rechtsaf en even later de heuvel op, waar we inderdaad bij een mooie kapel aankomen, de Schankweiler Klause.

Schankweiler Klause


Vanaf deze plek moeten we weer naar Prümzurlay zien te komen. De routebeschrijving kan nu weer gebruikt worden en het wordt een prachtige wandeling, deels door bos maar ook over zandpaden langs akkers en boerderijen. Hemelsbreed is het op een gegeven moment niet ver meer, maar we moeten door een zeer moeilijk bosrijk gebied met enorme zandsteenrotsen waar we omheen moeten. Bij een informatiepunt waarschuwt de routebeschrijving dat we goed moeten opletten voor de juiste afslag. Deze afslag is echter onzichtbaar vanwege omgevallen bomen en struikgewas. Omdat de GPS toch de juiste richting aangeeft, kunnen we de route met wat moeite vinden. Met lange slingers, moeilijke en langs afgronden lopende paden komen we uiteindelijk op de asfaltweg K21 terecht en zijn we om 18.15 uur bij het hotel. Harry is heel kalm gebleven, maar heeft net als ik, wel ruim 22 km gelopen, een behoorlijke prestatie. Hanneke had nog geprobeerd om me telefonisch te bereiken, maar mijn toestel heeft niet goed gefunctioneerd.
Lengte wandeling Harry en Jan: 22 km

Goed opletten: bij de omgevallen boomstam rechtdoor
Harry en Jan lopen via Schankweiler Klause terug (22 km)

Dag3: Ferschweiler-Weilerbach-Teufelsloch

We kiezen voor vandaag wandelroute nr. 1 vanaf Ferschweiler naar kasteel Weilerbach.
We gaan met de auto naar een grote parkeerparkeerplaats in Ferschweiler. Daar lopen we al vrij snel over wandelpaden langs grote zandstenen rotspartijen. Af en toe komen er wat groepen padvinders langs. Het is ook nu weer een prachtig wandelgebied. Omstreeks 12.00 uur zijn we bij Jegerkreuz en Schweigeställe. Jeger was een steenhouwer die hier in de 18e eeuw bij werkzaamheden om het leven is gekomen.

Jegerkreuz bij Schweigeställe

Vlak voor Schloss Weilerbach moeten we een kort stuk langs een asfaltweg en via een parkeerplaats komen we bij het slot. Het is zo ongeveer lunchtijd, maar de lunchpaketten worden niet gebruikt omdat Conny een uitspanning bij het kasteel ontdekt, waar we warme chocolademelk gaan drinken. Hanneke, Harry en Conny nemen ook nog appelgebak.

Museumcafé Remise en Slot Weilerbach


Bij het afrekenen (€ 21,50) kan er alleen chartaal betaald worden en er komt ook geen bonnetje. Vanzelfsprekend duidt dit op onzuivere koffie door een onvriendelijke dame. We gaan de tuinen van het kasteel bezoeken. Daar is niet veel bijzonders aan te zien, behalve een kapelletje, een theehuis en een fonteintje. Het was wel een goede plek geweest voor onze lunchpaketten, want er staan bankjes.
We vervolgen onze wandeling langs het vervallen monument van godin Diana en kunnen daar ook onze lunchpaketten verorberen.

Vervallen monument voor godin Diana en het Teufelsloch

Na de lunch komen we door het Teufelsloch en vervolgens wordt het tijd om weer richting Ferschweiler te gaan. Er is geen vertrouwen in mijn gidskwaliteiten, maar omdat mijn GPS de vorige dag zo goed heeft gefunctioneerd, zie ik zelf geen problemen. Het vervolg van de route naar Ferschweiler verloopt heuvelopwaarts maar is goed te doen.
We komen ook nog langs een verwijzing naar Kiesgräber, maar dit ligt 125 meter van de weg af en niemand heeft zin om dit te bezoeken. Het is een Gallo-Romeinse begraafplaats waarover ik op internet wat informatie kan vinden, evenals een foto.

Kiesgräber bij Ferschweiler (niet bezocht)


Als we weer bij de auto komen begint het te regenen, maar dit is van korte duur.
Lengte wandeling: 14 km
Omdat het dinsdag Ruhetag is in het hotel, eten we ’s avonds ergens anders. Het wordt restaurant Oberbillig in Holsthum, waar we met de auto heen gaan. We hadden ook lopend kunnen gaan want het is vanuit het hotel binnendoor, slechts op 3 km afstand, maar daar komen we pas later achter. We gaan in eerste instantie op het terras van Oberbillig zitten, maar daar is het niet uit te houden vanwege de stank en het lawaai van voorbijkomend autoverkeer. Binnen is het beter en daar hebben we een prima maaltijd.

Vanuit Ferschweiler een ronde via Weilerbach en Teufelsloch (14 km)

Dag4: Ernzen-Teufelsschlucht-Liboriuskapelle-Felsenweiher

We kiezen voor vandaag wandelroute nr. 2 vanaf Ernzen naar de Teufelsschlucht en verder.
Met de auto reizen we naar een parkeerplekje in het dorp Ernzen. Van daar lopen we met behulp van de reisbeschrijving naar de ingang van het Dinopark, waar overigens ook een groot parkeerterrein is. Iets verderop zien we de ingang van de Teufelsschlucht.

Jan voor het Dinopark (in korte broek) – Teufelsschlucht

Ik vraag of de anderen de “totaalervaring” willen hebben en omdat daar bevestigend op wordt ge-antwoord, dalen we af naar een zeer indrukwekkend schouwspel van wandelwegen, steile kloven en nauwe passages. Het wordt hier door veel toeristen druk bezocht. Aan het eind van deze indrukwekkende attractie komen we weer langs het bezoekerscentrum en vervolgen we onze weg richting Liboriuskapelle. Ook dit is weer een prachtige wandeling, al is het voor Conny jammer dat er geen uitspanning op de route is.

Zicht op Irrel (links) – Echternach (rechts)


We hebben van te voren afgesproken dat we de beschreven route zullen afsnijden, alleen willen Harry en ik de Liboriuskapel en de Einsiedlerei Klause nog bezoeken. Hanneke en Conny zien hier van af, hetgeen wel jammer is, want de kapel met een magnifiek uitzicht over Echternach is maar 500 meter verderop. Harry en ik bezoeken ook nog een gedenksteen van de oprichter van het “Deutsch-Luxemburgischen-Naturpark” en de Einsiedelei Klause. Daarna moeten we nog naar de Felsenweiher.

Gedenksteen oprichter natuurpark en de Liboriuskapel

Harry heeft zijn bedenkingen omtrent Felsenweiher en ik weet ook niet wat ik me er bij moet voorstellen. Onderweg ziet Harry wel een mooie oversteek over de Gutenbach, maar omdat ik op Osmand geen route zie aangegeven, besluiten we om, weliswaar met een kleine omweg, de GPS route de andere kant op te volgen. Achteraf blijkt dat als ik een iets andere instelling op Osmand gebruikt zou hebben (nl. “wegoppervlak tonen”) de door Harry voorgestelde route wel zichtbaar op het scherm geweest zou zijn.
We komen nu iets te ver uit op de weg tussen Felsenweiher en Ernzen. Ik bel Hanneke op, die ons in Felsenweiher zal komen ophalen. Felsenweiher blijkt een mislukte karperkwekerij uit het begin van de 20e eeuw te zijn. Het is er enigszins geheimzinnig, maar niet bijzonder interessant.

Der Felsenweiher


’s Avonds hebben we onze laatste maaltijd in het hotel. Omdat het inmiddels druk is geworden met gasten op het terras, is de bediening erg traag. Ik heb wat moeite met het lange wachten aan tafel gedurende 1 uur en 3 kwartier.
De verlichting in het Bitburger reclameornament buiten op de gevel naast ons raam wordt ingeschakeld. Ook is het luidruchtig op het terras pal onder ons raam, zodat het pas tegen 10.30 uur rustig wordt.
Lengte wandeling Harry en Jan: 18 km

Vanuit Ernzen via de Teufelsschlucht, Liboriuskapel en Felsenweiher terug (18 km)

Dag5: Terugreis met bezoek aan Elsloo

Vertrek van Haus am Berg in Prümzurlay – De Maasdijk in Elsloo

Bij het ontbijt kunnen we ook nu weer lunchpaketten klaar maken. Hanneke, Conny en Harry doen daar niet aan mee. Hanneke rekent af met het hotel en we vertrekken omstreeks 10.30 uur richting Nederland. Onderweg beslissen we om in Elsloo een rustpauze te nemen. Omstreeks lunchtijd zijn we in Elsloo. We lopen door het dorp richting het oude deel bij de Maas. Daar zitten twee fietsers te lunchen op een bankje, precies zoals ik dat zelf ook altijd gewend ben als ik op de fiets weg ben.
Conny speurt naar een gelegenheid om ergens wat te gaan eten en drinken. Dat vinden we bij kasteel Elsloo waar een prachtig terras met horeca en goede bediening aanwezig is. Harry en Conny bestellen voluit, terwijl Hanneke en ik alleen soep bestellen. Mijn lunchpakket is achtergebleven in de auto, maar ik heb geen honger en de (kerrie)soep met twee broodjes smaakt uitstekend.
Harry moet afrekenen (€ 56,-), maar dat gaat uiterst moeizaam. Met twee bankpassen lukt het zelfs nog niet, zodat Conny het uiteindelijk maar betaalt. De ober heeft 10 minuten staan wachten. Hanneke moet ons uiteindelijk tot haast manen, want we hadden bedacht om voor de files thuis te zijn, maar dat gaat zo niet lukken.
Ik probeer me zelf op het terras wat ongedurigheid betreft, in te houden, maar Hanneke zegt dat ik zichtbaar geïrriteerd ben. Dat zal wel zo zijn, want zo voel ik me ook.
Het is duidelijk dat de traagheid en de horeca-invasies van de afgelopen dagen me nu toch beginnen op te breken. Jammer, maar helaas, ik heb wel mijn best gedaan, maar het wordt me toch te veel op het laatst.

Epiloog

Tot slot wil ik nog een nabeschouwing doen over de afgelopen vijf dagen.
Een vijfdaagse wandelvakantie betekent drie volle dagen wandelen met vier overnachtingen. Ik ben erg enthousiast over het verloop van deze vakantie, met name de kwaliteit van de wandeltochten. Deze waren goed te doen en voldoende afwisselend. Ook hier blijkt een groepsgrootte van vier personen erg goed te bevallen, getuige het feit dat op twee dagen Harry en ik een andere route zijn gaan lopen. Ondanks dat de kamers in het hotel aan de kleine kant waren, hadden ze een goede prijs-kwaliteitsverhouding. Alleen de laatste avond met veel lawaai op het terras onder onze kamer was enigszins nadelig.
De mogelijkheid om elke ochtend een lunchpakket te kunnen samenstellen, was ook een groot pluspunt. Vermeldenswaard is ook dat ik bij mezelf op het laatst wat horeca-moeheid begon te bespeuren. De behoefte om een café of restaurant in te gaan, terwijl ik een lunchpakket bij me heb dat ik op een mooie plek buiten kan verorberen, is bij mij immers afwezig.

Een video van deze wandelvakantie is beschikbaar door te klikken op onderstaande afbeelding

Hierbij de link naar de videofilm