Jan Herling

Wandelvakantie Meerfeld (18 tot 22 juli, 2018)

Inleiding

In 2018 ben ik met Harrie van Nugteren van Praag naar Wenen gefietst. Op mijn terugweg naar Nederland heb ik vier dagen gewandeld in de Eifel vanuit het dorp Meerfeld.

Wandelen in Meerfeld (Eifel) in 2018

Van deze vierdaagse wandelvakantie heb ik geen uitgebreid verslag gemaakt.
Wel is er een videofilm beschikbaar.

Wandelvakantie Bourscheid (3 tot 7 juni, 2019)

Maandag 3 juni, vertrek uit Baarn

Hanneke, Conny, Harry en ik gaan op maandag 3 juni op vakantie naar een gebied in de Luxemburgse Ardennen. Hanneke heeft hotel Cocoon La Rive in Bourscheid geboekt. Het betreft vier overnachtingen met half pension. Maandagochtend halen Hanneke en ik Harry en Conny op met de auto van Hanneke. Het afgesproken tijdstip is 9.30 uur. We vertrekken op tijd en zijn omstreeks het middaguur ter hoogte van Eysden, waar we besluiten te pauzeren. Dit doen we in een uitspanning aan de Maas, waar we ook koffie met taart eten. Ik vraag me af waar en hoe laat we gaan lunchen, maar Hanneke blijkt geen eten meegenomen te hebben. Alleen Conny heeft te eten omdat ze een geitenkaassalade heeft besteld. Ik krijg van Conny een stuk, zodat ik niet met een geheel lege maag verder hoef. We zitten aan de Maas met zicht op een pontje naar Lanaye, waarachter het Prins Albertkanaal ligt.

Grenspaal Nr. 47 bij Eysden, aan de overkant België

Pauzeren aan de Maas met koffie en taart

Als we omstreeks 15.00 uur bij ons hotel aankomen, gaan we inchecken in kamers 7 en 8. Kamer 8 is nog niet schoongemaakt, maar Harry en Conny kunnen alvast naar kamer 7. Hanneke en ik moeten wachten tot 16.00 uur. Dan krijgen we de sleutel van kamer 8. Als we met onze bagage de kamer binnen stappen zijn we aangenaam verrast dat het een hoekkamer is met extra ramen. Op het moment dat we onze koffers neerzetten ontstaat plotseling een enorm kabaal van een drilboor die in een belendende ruimte een muur aan het strippen is. Als ik de deur van de badkamer open doe blijkt deze muur tegen de badkamer aan te zitten. Het geluid is dan nog sterker en onverdraagbaar geworden, zodat we met de vingers in de oren weg moeten vluchten. Ook bij Harry en Conny en verderop in het hotel is veel lawaai. Vanzelfsprekend halen we verhaal bij de receptie en Hanneke en ik krijgen kamer 12 een eind verderop. Omdat deze kamer 12 veel kleiner is dan kamer 8 vraag ik bij de receptie om kamer 3, die wel gelijk is van afmeting. De receptie is van mening dat alle kamers gelijk zijn, maar ik krijg toch de sleutel van kamer 3.
We herstellen gelukkig wel van de schrik en krijgen ’s avonds ons half-pension gerecht. We weten niet van tevoren wat het zal zijn, ook de volgende dagen is het iedere avond weer een verrassing. Deze maandagavond is het zalmsalade als voorgerecht, biefstuk en frites. Het smaakt me prima al is de frites in de schil gefrituurd en het vlees nogal veel, vooral als ik het grootste deel van Hanneke’s portie er ook nog bij krijg. De bediening is in orde.

Dinsdag na de start van onze eerste wandeling, ons hotel La Rive
Dinsdag 4 juni, wandeling naar Bourscheid

(Hotel-AK2-langs spoor-1-Freiesdell-Bourscheid-Kasteel-Terug, 12 km)

De volgende ochtend, dat is dinsdag hebben we een ontbijtbuffet, waarbij we er wel rekening mee moeten houden dat we een eventueel gewenst ei wel nog moeten koken in een open waterkoker. De container jus d’orange is leeg, dus dat moet nog door de keuken worden aangevuld middels een grote kartonnen container. Het valt op dat als je in het Frans spreekt, dat men dan terug spreekt in het Engels of Nederlands. Na het ontbijt bestellen we vier lunchpaketten á € 9,- per stuk, die we zelf kunnen samenstellen. Voor mij worden dat twee belegde kaiserbrötchen, een snicker, een appel en een flesje water. Het doel van onze eerste wandeling is het dorpje Bourscheid dat heel hoog op een heuvel ligt, zelfs nog hoger dan het kasteel. De spoorlijn van Luxemburg-stad naar Troisvierges is niet ver van het hotel verwijderd en we kruisen deze lijn op het punt waar deze door een tunnel gaat.

De lijn Luxemburg-Troisvierges in richting Troisvierges

Na een behoorlijke stijging staat er een bankje om te rusten

Een prachtig stuk met zoemende hommels en brem

Uitzicht op het dorp Bourscheid

Een rouwkapel aan het begin van Bourscheid

Bij de kerk van Bourscheid rusten we even

We hebben geluk met de weersomstandigheden. Het is zonnig, maar niet overdreven warm. Na in Bourscheid te zijn aangekomen besluiten we om af te dalen naar het kasteel. Op de route ligt een bungalowpark waar we doorheen moeten. We zoeken al geruime tijd naar een bankje om onze lunchpaketten te verorberen, maar deze zijn schaars en liggen in de zon. In het park staat een kantoortje dat gesloten is, maar buiten staan wel een tafel met vier stoelen in de schaduw, precies wat we zoeken. Omdat ik echter door mijn stoel zak, gaat Conny op zoek naar een stoel bij een belendende bungalow. Onmiddellijk nadat ze dat (privé) terrein op wil gaan wordt ze door een andere bewoner gesommeerd om weg te gaan. Geen vriendelijk volk dus. Ik ga dus maar zitten op een betonrandje.

Zicht op het kasteel van Bourscheid

Na de lunch, het is inmiddels 14.00 uur, gaan we richting kasteel. We kunnen nog wel over een binnenplaats voordat we bij een kassa aankomen. Een nogal onvriendelijke dame weet ons te motiveren om het kasteel maar niet te bezoeken, dus gaan we zo langzamerhand richting hotel.

Hier staan we vlak voor het fraai gerestaureerde kasteel

Het zusterhotel Belair

Het laatste deel van de afdaling is gelijk aan wat we op de heenweg hebben gelopen. Bij hotel Belair is ook weer veel kabaal te horen van onderhoudsgereedschap, hetzelfde lawaai dat daar vanochtend ook was. Men doet daar onderhoud aan de kozijnen met behulp van een hoogwerker. Na aankomst in ons hotel La Rive ga ik douchen. De andere drie gaan naar een cafétje bij camping du moulin.

Woensdag 5 juni, wandeling naar Michelau via Bourscheid

(Hotel-Camping du moulin-Uitzichtpunt Gringlee-Michelau-Terug, 10 km)

De tweede dag gaan we over de Sure langs de camping, dan weer over de Sure en we nemen daar een pad omhoog de berg op. We blijven dus aan de linkeroever van de Sure. Ik heb moeite met mijn oriëntatie, deels veroorzaakt door de grote meanders in de rivier. Chateau Bourscheid blijft ook hier vaak in zicht. We komen langs een mooi uitzichtpunt genaamd Gringlee, met een gemetselde muur en bankjes. Er ligt een weide naast met bruine koeien, waarschijnlijk van het ras Limousin. Opvallend is dat we haast geen andere wandelaars tegen komen.

Hier hebben we al weer wat geklommen

Gringlee: De Sure meandert van de rechter- naar linkerkant

Mooie Limousinkoeien bij Gringlee

Zitbank “Op Harent” bij open veld voor Michelau

Station met spoorlijn richting Troisvierges

De Sure vanaf de spoorbrug voor de tunnel

De mooi gemetselde spoorbrug over de Sure

Het krioelt hier overvloedig van de waterranonkel

Bij camping du moulin ga ik op blote voeten door de rivier

Het hoofdgerecht op woensdagavond is dorade
Donderdag 6 juni, bus naar Goebelsmühle en wandelen langs Napoleonskneppchen

(Hotel-Camping du moulin-Bus naar Goebelsmühle-Rouschtert-B en 1-Napoleonsknepchen-Bourscheid-Terug, 14 km)

Vandaag, de derde wandeldag, is het een bewolkte dag. We willen met de trein van Fichelau naar Goebelsmühle, maar ontdekken dat er geen treinen zijn die in beide plaatsen stoppen. Dit gebeurt alleen in het weekeinde. Met de bus kan het echter nog eenvoudiger. Hanneke heeft uitgezocht dat we de bus van 10.25 uur moeten hebben bij hotel du moulin. Als we daar staan te wachten zien we een bus verderop langs de weg de andere kant op rijden. We staan dus op de verkeerde plaats en op de verkeerde bus te wachten. De bus die we moeten hebben vertrekt om 10.33 bij “Op der Millen”. We hebben dus nog 8 minuten om daar naar toe te lopen. Dit gaat lukken en voor € 2,- per persoon worden we met de bus naar Goebelsmühle gebracht.

Dit plaatsje is bekend bij Harry en Conny van een verblijf van 40 jaar geleden. Er is weinig veranderd, ook de camping is er nog. We wandelen naar het westen langs de grote weg, over een grote brug en dan een bospad in naar een rotsformatie. We komen langs uitzichtpunt Rouschtert met bankje en uitzicht op Dirbach. We lopen langs de Escapardenne Lee wandelroute, aangeduid met bordjes “1” en “B”.

Donderdagochtend, wachtend op de bus van 10.33 uur naar Goebelsmühle

Het sobere station van Goebelsmüle

Dirbach vanaf uitzichtpunt Rouschtert (380 meter hoog)

Het is geen gezellige wandeltocht omdat het weer niet echt aangenaam is. Wel is te merken dat we op een lange-afstandswandelroute lopen , want af en toe ontmoeten we rugzaklopers. Het hoogtepunt van de dag is de Napoleonskneppchen. Hier ligt ook een militair verdedigingswerk. De weg naar het hotel is voorts gesneden koek en we komen nu langs de zuidkant van Bourscheid. Er zit nog wel een behoorlijke daling en stijging in het traject. De route gaat langs een heuvelrug, waar heel veel bomen gekapt zijn. Helaas is daardoor het wandelpad vernield zodat we slechts heel voorzichtig over houtafval naar het dal van de Sure kunnen komen. Bij het spoorwegviaduct zijn we weer op bekend terrein en om 15.30 uur zijn we weer bij het hotel waar buiten wat gedronken gaat worden.

Napoleonskneppchen met in 1941 herplante Napoleonsboom

De in 1811 geplante boom werd in 1940 vernield

Duidelijke informatie omtrent de te volgen route

Napoleonskneppchen op 505 meter hoogte

De zuidzijde van Bourscheid op weg naar ons hotel
Vrijdag 7 juni, vertrek naar Baarn
De ochtend van vertrek uit Bourscheid omstreeks 11.00 uur

Een foto van mezelf, wat lastig te maken omdat ik pal in de felle zon moet kijken

We besluiten om een tussenstop te maken in het plaatsje Eysden waar we op de heenreis ook gestopt zijn.  We nemen wat soep en bier, Harry wat brood, waarna we doorgaan naar Baarn. De wegen de andere richting uit zijn al erg druk en in Nederland zien we daar kilometerslange files. Om 15.30 uur zijn we in de Bilderdijklaan, waar we nog wat drinken. Marina komt gelijk langs om ons welkom te heten. Wat mij betreft mag ze er bij gaan zitten, maar haar wordt geen stoel aangeboden, dus dat is duidelijk. Dat is niet goed of fout, maar Conny heeft nu geen zin in Marina en dat is verder prima. Als Hanneke en ik omstreeks 17.00 uur ook thuis zijn begint het te regenen. Ik kan nog net op tijd de vijver ontdoen van veel afgevallen blad en ’s nachts gaat het aardig stormen. Eind goed al goed.

Luxemburg is een interessante ervaring geweest. Het zijn rare jongens die Luxemburgers. Ik heb de indruk dat we op een behoorlijk representatieve plek zijn geweest en dat veel van Luxemburg er uitziet zoals wij het gezien hebben. Wellicht is het Müllertal wel heel anders, te oordelen aan de vele filmpjes die ik daar van gezien heb.

We hebben geen prettige ervaringen gehad met de Luxemburgse bevolking, zoals bij de kassa van het kasteel en bij het bungalowpark waar we onvriendelijk bejegend werden. Ook bij camping du moulin werden we weggestuurd, toen we wilden wachten tot een lawaaige grasmaaier klaar was met maaien. De ontvangst in het hotel met de lawaaige verbouwing van een belendende kamer was ook schandalig. Nee, het is een onvriendelijk land en als men dat al niet is voor toeristen dan moet het wel heel erg zijn. In het hotel zelf was men overigens wel vriendelijk, maar dat is een vanzelfsprekende zaak. Het eten en de kamers waren ook goed verzorgd en in verhouding tot de prijs van € 160,- per nacht half pension voor twee personen. Water bij het eten was helaas alleen per fles verkrijgbaar en niet als tapwater uit de kraan, zoals dat vorig jaar in de Eifel wel kon. De wifidekking in het hotel was op zich wel goed, maar helaas was de snelheid zo sterk afgeknepen dat je er niet veel aan had. Met een downloadsnelheid van minder dan 5 Mbps en een upload van minder dan 0,5 Mbps kun je niet veel meer dan e-mailen. Maar wellicht kun je dit het hotel niet kwalijk nemen, je zit per slot van rekening wel in een afgelegen gebied, zonder glasvezel of andere geavanceerde communicatievoorzieningen.

Kortom is de vraag, is dit voor herhaling vatbaar ? De volle 3 dagen kunnen wandelen in een gebied dat niet al te ver van Nederland af ligt, vind ik erg aantrekkelijk. Dus is Luxemburg daar erg geschikt voor. Als je weer eens wat anders wilt in een ander landschap dan is er in Luxemburg niet veel variatie. Het Müllertal lijkt me nog wel interessant, maar ook niet langer dan 3 dagen. De weersomstandigheden in Luxemburg zijn over het algemeen niet erg gunstig, dus daar moet je wel geluk bij hebben en dat hebben wij wel gehad.

Plattegrond van het gebied waar we gelogeerd hebben

Zijn er verder nog opmerkingen te maken ?

De Luxemburgse Ardennen worden in Luxemburg Eislek genoemd. Ze hebben daar ook het steile en ondoordringbare karakter zoals in België. De afstanden die we dagelijks liepen hadden wat mij betreft wel wat langer mogen zijn. De bus naar Goebelsmühle leek een aardige afstand te overbruggen, maar het was in feite maar 2 uur wandelen om weer terug te komen in het hotel. Ik was dus liever wat verder weg gegaan met de bus. Om een idee te geven van de afstanden op de kaart: de afstand per spoor (dus bijna rechtlijnig) tussen Michelau en Goebelsmühle is slechts 3,5 km.

Een interessante ervaring was ook dat ik regelmatig geen luncheten bij me had en dat begon al op de eerste dag. Op de fiets heb ik altijd voor twee dagen eten en drinken bij me. Wat dat betreft was het nu wel afzien, maar ik heb gemerkt dat het toch mogelijk is om te overleven met alleen ontbijt en avondeten als je je overdag niet al teveel hoeft in te spannen.

Wat ik zelf ervaren heb en ook gelezen heb over ervaringen van andere toeristen is dat het met name voor Nederlanders wel wat wennen is wat betreft netheid en klantvriendelijkheid in Luxemburg. Een interessant verslag las ik over het appartementencomplex “Les Laurentides” in Bourscheid, een verblijfsaccomodatie waar de honden geen brood van lusten. Deze vakantie in Luxemburg heeft me wel doen beseffen dat de lengte van drie volle dagen goed gekozen is voor een eerste ervaring. De kans op weer een vakantie in Luxemburg is voor mij niet groot. Enkele fietsroutes van Nederland naar het zuiden van Europa gaan via Duitsland of via Frankrijk, ik denk dat dit geen toeval is.

Met deze laatste beschouwingen beëindig ik dit verslag. Het is primair voor mezelf geschreven als geheugensteun om later nog eens terug te lezen. Vakantieverslagen kunnen op vele manieren gemaakt worden, zoals bijvoorbeeld een tekstverslag met foto’s in Word of als foto-album bij een printbedrijf als Albelli. Ik heb het nu eens gedaan op mijn eigen website met WordPress om ook daar eens ervaring mee op te doen.

Abbadida didonkolo bolde netsowan intedus